Υπάρχει η κλιματική αλλαγή, αλλά υπάρχει και η διάλυση του κράτους

Μέχρι τώρα η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας έχει επιλέξει μια πολύ συγκεκριμένη τακτική για να απαντήσει στις δικαιολογημένες επικρίσεις που δέχεται για τα προβλήματα που έχουν προκύψει με τη διαχείριση των φετινών δασικών πυρκαγιών.

Πάρτε για παράδειγμα αυτά που αποκαλύπτονται για το έργα που εντάσσονται στο πρόγραμμα Antinero, που έχει παρουσιαστεί ως η μεγάλη επένδυση στην πυροπροστασία. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ναι μεν το πρόγραμμα έχει αποτελεσματικότητα, όμως προφανώς από μόνο του ούτε εξαφανίζει τις φωτιές, ούτε τις σβήνει. Και εδώ είναι που βλέπουμε αυτό που μόνο ως διάλυση του κράτους ως προς την πραγματικά αναγκαία επιτελική διάστασή του μπορεί να περιγραφεί: κάνουμε έργα Antinero, αλλά δεν αναπροσαρμόζουμε ούτε την τακτική, ούτε την εκπαίδευση, ούτε τη στελέχωση της Πυροσβεστικής υπηρεσίας στα έργα αυτά. Έχουμε καλύτερη αντιπυρική υποδομή, αλλά όχι στρατηγική επιτήρησης και καταστολής που να μπορεί να την αξιοποιήσει.

Προφανώς, όταν κανείς κοιτάξει τους γενικούς άξονες και τις κεντρικές εξαγγελίες δεν θα διαφωνήσει. Όλα είναι εκεί: η πράσινη μετάβαση, η προστασία του περιβάλλοντος, ο ψηφιακός μετασχηματισμός, οι υποδομές, η ανθεκτικότητα, η αναβάθμιση δεξιοτήτων, η στήριξη του συστήματος υγείας κ.λπ.

Όμως, όταν αρχίζει και κοιτάζει πιο συγκεκριμένα τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα. Θα δει έργα όντως αναγκαία, αλλά θα δει και έργα που δεν ήταν ακριβώς πρώτης προτεραιότητας ή θα δει να προκρίνονται εταιρείες συμβούλων ή προμηθευτές που μέχρι προχτές δεν τους ήξερε κανείς. Θα δει υπερκοστολογήσεις, θα δει έργα συχνά ασύνδετα μεταξύ τους, θα δει απουσία συντονισμού εκεί όπου το κλειδί είναι ο συντονισμός (και οι δασικές πυρκαγιές είναι ένα τέτοιο παράδειγμα), θα δει να μην ολοκληρώνονται σημαντικά έργα, ενώ προχωρούν άλλα. Η εμπειρία του Ταμείου Ανάκαμψης που τώρα ολοκληρώνεται είναι πολύ διδακτική ως προς ακριβώς αυτά τα προβλήματα.

Όλα αυτά δείχνουν γιατί αυτό που χρειάζεται η χώρα δεν είναι απλώς μια καλύτερη διαχείριση του κράτους όπως είναι σήμερα, αλλά μια πραγματική επανίδρυσή του, ένα κανονικό reboot, ώστε να καταστεί δυνατή η αποκατάσταση της λειτουργίας του και η ικανότητά του να είναι το κέντρο της χάραξης και εφαρμογής πολιτικών με κριτήριο την κοινωνία και τις ανάγκες της.