Απέναντι στους εμπόρους πτυχίων χρειάζονται πολιτικές, όχι συνθήματα

Δεν είναι τυχαίο έτσι ότι π.χ. την ώρα που η κυβέρνηση είχε αρνηθεί να ιδρυθεί άλλη νομική σχολή σε δημόσιο πανεπιστήμιο, επικαλούμενη τον κίνδυνο πληθωρισμού πτυχιούχων νομικής (άρα και δικηγόρων), δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να επιτρέπει στα ιδιωτικά πανεπιστήμια να ιδρύουν όσες νομικές σχολές θέλουν.

Όλα αυτά διαμόρφωσαν μια απαράδεκτη κατάσταση και η κυβέρνηση απλώς επιδιώκει να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα, επικυρώνοντας αυτές τις επιλογές με την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Με αυτή την έννοια αναμένω από οποιαδήποτε κυβέρνηση έρθει και προσπαθήσει να βάλει τη χώρα σε μια τροχιά μεγαλύτερης δικαιοσύνης και περισσότερης δημοκρατίας να κάνει πολύ συγκεκριμένες και βαθιές παρεμβάσεις και στα ζητήματα που αφορούν την ανώτατη εκπαίδευση.

Και αυτό γιατί δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με έναν νόμο, αλλά και με μια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που επικύρωσε όχι απλώς τη συνταγματικότητα του συγκεκριμένου πλαισίου, αλλά τη δυνατότητα να μπορούν ιδιώτες να ιδρύσουν τέτοια ιδρύματα. Μια απόφαση κακή, κατά τη γνώμη μου, που όμως δημιουργεί τετελεσμένα που δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Σημαίνει αυτό ότι μια κυβέρνηση που θα θέλει να υπερασπιστεί πρωτίστως τα δημόσια πανεπιστήμια και την παιδεία ως δημόσιο αγαθό είναι τελείως άοπλη απέναντι στη συνθήκη που έχει διαμορφωθεί αυτή τη στιγμή; Εδώ η απάντηση οφείλει να είναι κατηγορηματικά αρνητική. Μια δημοκρατική κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να πάρει σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες ως προς το πλαίσιο αυτών των ιδρυμάτων.

Προφανώς και όλα αυτά δεν θα έχουν κανένα νόημα εάν την ίδια στιγμή δεν στηριχθούν τα δημόσια πανεπιστήμια, που όλες οι δημοσκοπήσεις έχουν δείξει ότι διατηρούν πολύ υψηλότερο κύρος από τα ιδιωτικά. Εάν σήμερα, για παράδειγμα, τα σουπερμάρκετ πτυχίων σπεκουλάρουν πάνω στην αγωνία του γονιού εάν αξίζει να πληρώσει το κόστος μετακίνησης του παιδιού του σε άλλη πόλη, τότε επιβάλλεται να ανοίξουν θέσεις σε φοιτητικές εστίες, ώστε το επιχείρημα των εμπόρων να μην στέκει. Αντίστοιχα, προφανώς και χρειάζονται αναβάθμιση των υποδομών και αξιοπρεπείς αποδοχές σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, όπως και ένα πλαίσιο για την αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων που να τους επιτρέπει να κάνουν τη δουλειά τους, όπως ξέρουν πολύ καλά να την κάνουν. Και βέβαια χρειάζονται τα δημόσια πανεπιστήμια πάγια δημόσια χρηματοδότηση. Καλές είναι και οι χορηγίες και οι δωρεές, αλλά δεν μπορεί τα πανεπιστήμια να εξαρτώνται από αυτές για να καλύψουν βασικές ανάγκες.