Υποκλοπές: μια υπόθεση που γράφει παντού κυβέρνηση και γρηγόρης δημητριάδης με δικαστική βούλα
Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά – σε ένα πρόχειρο μέτρημα – 277 φορές αναφέρεται το όνομα του Γρηγόρη Δημητριάδη, ανιψιού του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και πρώην γενικού γραμματέα του, στα καθαρογραμμένα πρακτικά της δίκης των τεσσάρων ιδιωτών για την υπόθεση με τις υποκλοπές.
Θα προσέθετε δε κάποιος ότι η ίδια η κοινή λογική υποδεικνύει ότι ένα τέτοιο λογισμικό δεν θα μπορούσε παρά να χρησιμοποιείται κατεξοχήν από κυβερνήσεις και υπηρεσίες ασφαλείας – κάτι που άλλωστε πολύ πρόσφατα παραδέχτηκε ένας από τους καταδικασθέντες ο ισραηλινός Ταλ Ντίλιαν, μιλώντας στο MEGA και στην εκπομπή της Δώρας Αναγνωστοπούλου. Η όποια συμμετοχή ιδιωτών, στον όποιο βαθμό υπήρχε, ήταν συμπληρωματική.
Την ίδια στιγμή η δίκη ανέδειξε για άλλα μια φορά και τον πυρήνα του προβλήματος. Και αυτός είναι διττός. Από τη μια, δύσκολα μπορεί να ενταχθεί σε οποιαδήποτε εκδοχή κράτους δικαίου και δημοκρατικής διακυβέρνησης η αντίληψη ότι το πρωθυπουργικό γραφείο έπρεπε να παρακολουθεί επικοινωνίες στελεχών της κυβέρνησης, ανώτατων αξιωματικών, πολιτικών, δικαστικών, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων. Αυτές είναι πρακτικές που ανήκουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα όπου κυριαρχούσε η γενικευμένη καχυποψία μεταξύ των ίδιων των κυβερνώντων.
Να σημειωθεί εδώ, μάλιστα, ότι το σκεπτικό της απόφασης κάνει σε δύο σημεία ρητή αναφορά στην εμπλοκή της ΕΥΠ στην υπόθεση.
Αυτό σημαίνει ότι έχει έρθει η ώρα η διερεύνηση της υπόθεσης να περάσει στο επόμενο στάδιο. Αυτό που αφορά τις κυβερνητικές ευθύνες. Ας μη γελιόμαστε: το ζήτημα δεν είναι να καταδικαστούν αυστηρά οι ιδιώτες ως εξιλαστήρια θύματα. Όχι γιατί δεν πρέπει να υπάρχουν ποινικές κυρώσεις σε όσους έχουν ως επιχειρηματική δραστηριότητα την καταστρατήγηση του κράτους δικαίου, αλλά γιατί το κρίσιμο ζήτημα είναι οι κυβερνητικές ευθύνες.
