Μπότια, κρότοι, βάγια και χορωδία - Η ξεχωριστή πρώτη Ανάσταση στη Ρωσική Εκκλησία

Μετά τους κρότους που συνόδεψαν την Πρώτη Ανάσταση στην Παναγία Φανερωμένη της Κέρκυρας λίγο μετά τις 6:00 το πρωί, το αναστάσιμο μήνυμα μετέφεραν οι ιερείς του Ι.Ν. Παναγίας Ευαγγελίστριας στη Χίο και της Ρωσικής Εκκλησίας, στο κέντρο της Αθήνας.

Οι πιστοί που είχαν συγκεντρωθεί στην Αγία Τριάδα της οδού Φιλελλήνων υποδέχθηκαν σήμερα το πρωί την Πρώτη Ανάσταση με έναν εκκωφαντικό θόρυβο όπως επιτάσσει η παράδοση, μέσα σε ένα κλίμα μοναδικής πνευματικότητας.

Η ατμόσφαιρα στην Πρώτη Ανάσταση ήταν μοναδική, υπό τους μαγευτικούς ήχους της περίφημης χορωδίας της Αγίας Τριάδας

Η Αγία Τριάδα δεν είναι απλώς ένας λατρευτικός χώρος, αλλά ένα μνημείο που σώθηκε από την κατεδάφιση χάρη στη διπλωματία και την Τέχνη. Το 1847, έπειτα από αίτημα της ρωσικής πρεσβείας, ο ναός παραχωρήθηκε στη ρωσική παροικία. Χάρη στον ζήλο του αρχιμανδρίτη Αντωνίνου, καθηγητή της Ακαδημίας του Κιέβου, η εκκλησία δεν γκρεμίστηκε αλλά αναστηλώθηκε εκ βάθρων.

Ο ναός, αφιερωμένος σήμερα στην Αγία Τριάδα, είναι ένα από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά μνημεία της Αττικής. Σύμφωνα με την παράδοση, στη θέση αυτή υπήρχε αρχαίο ιερό του Λυκείου Απόλλωνα, πάνω στα ερείπια του οποίου ανεγέρθηκε η βυζαντινή εκκλησία, αφιερωμένη αρχικά στην Παναγία Σώτειρα, απ’ όπου και η δεύτερη γνωστή ονομασία του μνημείου, Σώτειρα του Λυκοδήμου.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών τον 19ο αιώνα, ο αρχιμανδρίτης Αντωνίνος κατέγραψε μια σπουδαία ανακάλυψη: σε βάθος πέντε μέτρων κάτω από το δάπεδο βρέθηκε μια καλυμμένη δεξαμενή, η οποία αποτελούσε τμήμα του περίφημου αρχαίου Πεισιστράτειου Υδραγωγείου, συνδέοντας έτσι το βυζαντινό μνημείο απευθείας με το ένδοξο παρελθόν της κλασικής Αθήνας.

Η αποκατάσταση του ναού, η οποία διήρκεσε από το 1850 έως το 1855, υπήρξε καρπός της συνεργασίας σπουδαίων αρχιτεκτόνων: του Ρώσου Ιβάν Στρομ (απεσταλμένου του Τσάρου Νικολάου Α’), του Έλληνα Τηλέμαχου Βλασσόπουλου και του Γάλλου Φρανσουά Μπουλανζέ. Η δαπάνη, η οποία καλύφθηκε εξ ολοκλήρου από τη Ρωσία, ανήλθε στο σημαντικό για την εποχή ποσό των 14.995 δραχμών. Τότε ήταν που προστέθηκε το υψηλό τέμπλο και το βυζαντινό καμπαναριό με τη χαρακτηριστική κουφική ζωφόρο.