Αποτύχαμε
Δεν είναι σενάριο ταινίας. Μπορεί το άλμα στο κενό των δύο 17χρονών κοριτσιών πιασμένων χέρι – χέρι με ακουστικά στ’ αυτιά, να θυμίζει το φινάλε της ταινίας “Θέλμα και Λουίζ” του 1991 όπου οι δύο ηρωίδες, κολλητές φίλες, περικυκλωμένες από την αστυνομία και παγιδευμένες στο χείλος του γκρεμού στο Φαράγγι του Κολοράντο, επιλέγουν αντί να παραδοθούν να πατήσουν γκάζι και να κάνουν άλμα στο κενό, όμως σε τραγικότητα το ξεπερνά κατά πολύ. Τα δύο κορίτσια δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Ήταν μόλις 17. Η είδηση πως το βράδυ της Πέμπτης ξεψύχησε και το δεύτερο κορίτσι που νοσηλευόταν, ανακίνησε το συλλογικό τραύμα κι ήρθε να θέσει εκ νέου τα ερωτήματα που εκ των υστέρων και αμήχανα τέθηκαν σε διάλογο.
Οι δημοσιογράφοι μεταξύ κλειδαρότρυπας και ουσίας κλήθηκαν να μιλήσουν για το ταμπού θέμα των αυτοκτονιών. Το πολιτικό σύστημα μουδιασμένο ψέλλισε συλλυπητήρια, η αρμόδια υπουργός σε ρόλο σχολιάστριας βολικά επέλεξε να εκκινήσει την ανάρτηση της στηλιτεύοντας τα μέσα που κακώς δημοσιοποίησαν την επιστολή του πρώτου κοριτσιού κι έπειτα ψέλλισε “συμβουλές” κι ευχές για την περαιτέρω ενίσχυση των δομών ψυχοκοινωνικής στήριξης. Την Παρασκευή, προχώρησε λέγοντας πως έχει εκφραστεί “υπέρ της κατάργησης των Πανελλαδικών. Είναι ένα αξιόπιστο σύστημα που μας συνοδεύει χρόνια, έχει δοκιμαστεί, όμως από την άλλη αγγίζει τα όριά του”. Μια ακόμη συζήτηση που γίνεται αργά και με τραγική αφορμή.
Έπρεπε να πηδήξουν δύο κορίτσια στο κενό για να συζητήσουμε για το τι απελπίζει τα νέα παιδιά σε σημείο που να μη βλέπουν κανένα μέλλον;
Έπρεπε να πηδήξουν δύο κορίτσια στο κενό για να αναγνωρίσουμε ότι το σχολείο περιορίζεται σε ένα εξετασιοκεντρικό πλαίσιο που μόνο πιέζει;
Έπρεπε να πηδήξουν δύο κορίτσια στο κενό για να μιλήσουμε για το πόσο πιέζονται τα παιδιά στις πανελλήνιες που σε πολλά σπίτια μετατρέπονται σε δοκιμασία υπαρξιακή;
Έπρεπε να πηδήξουν δύο κορίτσια στο κενό για να αναγνωρίσουμε την κοινωνική εμμονή με την επιτυχία και το πώς αυτή εξισώνεται με τον πλούτο και τον όλεθρο που συνεπάγεται η αποτυχία;
Έπρεπε να πηδήξουν δύο κορίτσια στο κενό για να αναγνωρίσει το υπουργείο – στα λόγια – την ανάγκη ενίσχυσης της παρουσίας ειδικών στα σχολεία; Η αλήθεια είναι ότι οι ψυχολόγοι γίνονται λάστιχο κι αντιστοιχεί ένας/μία για κάθε τέσσερα ή και πέντε σχολεία. Ακόμη και τότε όμως, όσες κι όσοι ψυχολόγοι κι αν προσληφθούν, όσο καλά κι αν κάνουν τη δουλειά τους, δεν μπορούν να αντισταθμίσουν το βάρος των κοινωνικών προβλημάτων που μένουν άλυτα ή επιδεινώνονται, όσο δεν αντιμετωπίζονται σοβαρά σε συλλογικό και πολιτικό επίπεδο
Έπρεπε να πηδήξουν δύο κορίτσια στο κενό για να αναγνωρίσουμε ότι οι γονείς γίνονται λάστιχο και συνθλίβονται σε μια καθημερινότητα γεμάτη υποχρεώσεις και χωρίς ελεύθερο ποιοτικό χρόνο; Κι ακόμη και τώρα, τους συμβουλεύουμε -προσχηματικά- να αφουγκράζονται, να ακούνε τα παιδιά και να “διαβάζουν” τα σημάδια την ώρα που αποκαμωμένοι προσπαθούν να προλάβουν τα πάντα;
Έπρεπε να πηδήξουν δύο κορίτσια στο κενό, για να μην θέλει ερώτημα η αποτυχία μας.
Αν κάνετε άσχημες σκέψεις ή βλέπετε ένα κοντινό σας άτομο να δυσκολεύεται, μιλήστε σε ενήλικο που εμπιστεύεστε, σε κάποιον άνθρωπο που νιώθετε κοντά σας, ζητήστε βοήθεια και πρόσβαση σε ειδικό. Για έκτακτες περιπτώσεις μπορείτε να καλείται και στο 1018, την 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία της ΚΛΙΜΑΚΑ, ή στο 112/166 σε περίπτωση άμεσου κινδύνου.
