Η πραγματική πρόκληση στα ελληνοτουρκικά

Μόνο που το πρόβλημα ως προς τις σχέσεις με την Τουρκία παραμένει. Και αυτό είναι πολύ απλά ότι ανάμεσα στις δύο χώρες υπάρχει ένας άνισος συσχετισμός. Που έχει γίνει πιο άνισος τα τελευταία χρόνια και αυτό σημαίνει ότι απέχουμε από το να έχουμε ξεμπερδέψει με τις αμφισβητήσεις ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων από την Τουρκία, καθώς η τελευταία παραμένει μια αναθεωρητική δύναμη.

Ο άνισος αυτός συσχετισμός προκύπτει από μια σειρά αντικειμενικών δεδομένων. Η Τουρκία είναι μια αρκετά μεγάλη χώρα πληθυσμιακά, ιδίως εάν τη συγκρίνουμε με την Ελλάδα. Ο πληθυσμός είναι νεότερος σε ηλικία. Η τουρκική οικονομία είναι σαφώς μεγαλύτερη από την ελληνική και μπορεί να έχει προβλήματα, πχ με τον πληθωρισμό, όμως πέραν αυτού έχει σημαντικό δυναμισμό.

Και βέβαια υπάρχει και η πραγματική απήχηση. Η Τουρκία έχει καταφέρει να διατηρήσει σχέσεις και με την Ουκρανία και με τη Ρωσία. Έχει άμεση εμπλοκή στη Λιβύη κατοχυρώνοντας ρόλο ρυθμιστή. Στη Συρία ήταν για ένα διάστημα η μόνη χώρα που είχε δίαυλο επικοινωνίας με τη νέα πολιτική κατάσταση. Στη συζήτηση για τη Γάζα η Τουρκία εξασφάλισε ότι παραμένει μια από τις χώρες που θα έχουν λόγο για την επόμενη μέρα.

Και βέβαια στον πόλεμο στην Ουκρανία, η Τουρκία έδειξε ικανότητα σχέσεων και διαμεσολάβησης σε μεγάλες συγκρούσεις.

Απέναντι σε όλη αυτή την πραγματική αναβάθμιση της θέση της Τουρκίας η χώρα μας τι έχει κάνει; Προφανώς έχει επενδύσει στη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, όμως αυτό δεν αρκεί και έπειτα αποξενώνει τη χώρα μας από τον ευρύτερο αραβικό και ισλαμικό κόσμo.

Έχει επίσης αγοράσει νέα φρεγάτα – εν αναμονή και υπόλοιπων – την ώρα μάλιστα που τα εξοπλιστικά προγράμματα διευρύνονται.

Απέναντι σε όλα αυτά δεν μπορούμε να πάμε απλώς με τυχοδιωκτικές και πατριδοκάπηλες τακτικές. Ούτε, όμως,  μπορούμε να παραβλέπουμε αυτά που η πραγματικότητα υπαγορεύει. Δηλαδή, ότι η Τουρκία έχει αναβαθμίσει τη θέση της έναντι της Ελλάδας.