Τρίτωσε το «θάψιμο» της υπόθεσης των υποκλοπών: στο αρχείο η μήνυση στελέχους της ευπ, «οιονεί δεδικασμένο» γι
Στο αρχείο οδηγείται για μία ακόμα φορά η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, που έχει πυροδοτήσει πολιτικές και θεσμικές αντιδράσεις, ενώ σε λιγότερο από ένα μήνα ξεκινά η δίκη σε δεύτερο βαθμό των τεσσάρων επιχειρηματιών, οι οποίοι πρωτόδικα έχουν καταδικαστεί σε βαριές ποινές φυλάκισης.
Ήταν 1η Σεπτεμβρίου 2026 όταν ο Γιάννης Παπαδόπουλος, εν ενεργεία ανώτερο στέλεχος της ΕΥΠ, συνοδεία του δικηγόρου του, Απόστολου Πόντα, κατέθεσε νέα μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, εναντίων των πρωτοδίκως καταδικασμένων Ταλ Ντίλιαν, Φέλιξ Μπίτζιου, Ιωάννη Λαβράνου και Σάρας Χάμου, για σειρά κακουργημάτων που σχετίζονται με την παραβίαση του απορρήτου των συνομιλιών, την σύσταση εγκληματικής οργάνωσης εκ μέρους τους, ζητώντας παράλληλα τη διερεύνηση της υπόθεσης για την τέλεση εξόχως επικίνδυνου εγκλήματος της κατασκοπείας κατά της Χώρας.
Την κρίση του αυτή στηρίζει, όπως προκύπτει και από τη διάταξή του σε τρεις άξονες:
*Στην εκκρεμοδικία που υπάρχει για την υπόθεση, καθώς στις 11 Δεκεμβρίου έχει προσδιοριστεί η κατ΄ έφεση δίκη των 4 επιχειρηματιών – ιδιωτών, επισημαίνοντας ότι αυτό εμποδίζει την άσκηση νέας (δεύτερης) ποινικής δίωξης για τις ίδιες πράξεις, για τις οποίες έχει ήδη ασκηθεί η προηγούμενη ποινική δίωξη και εκδόθηκε πρωτοβάθμια απόφαση.
*Στην υποβολή της μήνυσης εκ μέρους του θύματος των υποκλοπών μετά την παρέλευση τριών μηνών που είναι το χρονικό όριο του νόμου, με αποτέλεσμα και η δική του περίπτωση να καταλαμβάνεται από το δεδικασμένο της πρωτοβάθμιας δίκης στο σκέλος που αφορά στην οριστική παύση της ποινικής δίωξης για 108 πρόσωπα που αν και ήταν στη λίστα της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα δεν κινήθηκαν νομικά σε βάρος των κατηγορουμένων.
*Σε ό,τι αφορά το αδίκημα της κατασκοπείας που καταγγέλλεται στη μήνυση του στελέχους της ΕΥΠ, ο εισαγγελέας έκρινε ότι μόνη η ιδιότητα ορισμένων παθόντων – χρηστών τηλεφωνικών συνδέσεων που επιμολύνθηκαν με το παράνομο λογισμικό ως κρατικών αξιωματούχων ή υπαλλήλων, όπως ο μηνυτής, δεν αρκεί για τη θεμελίωση του εν λόγω εγκλήματος εκτιμώντας ότι δεν εισφέρονται νέα στοιχεία ή αποδείξεις, που δεν αξιολογήθηκαν και δεν κρίθηκαν παραπέμποντας στην αρχική διάταξη του τότε αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση.
Συγκεκριμένα, ο Ευάγγελος Μπακέλας στη διάταξή του εξηγώντας τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση, μεταξύ άλλων, αναφέρει:
i. Όσον αφορά τις καταγγελλόμενες πράξεις: 1. της επέμβασης σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, από κοινού και κατ’ εξακολούθηση και 2. της αθέμιτης παραβίασης του απορρήτου τηλεφωνικής επικοινωνίας και προφορικής συνομιλίας, από κοινού και κατ’ εξακολούθηση (άρθρα 45,94 παρ.1,98, 370 Α παρ. 1α ΠΚ και 38 παρ. 1 α του Ν. 4624/2019 ), που φέρονται ότι τελέστηκαν και σε βάρος του μηνυτή, ανεξάρτητα από το νομικό χαρακτηρισμό με τον οποίο κρίθηκαν κατ’ ουσίαν αυτές (τελειωμένες ή σε απόπειρα), υφίσταται εκκρεμοδικία, που προκύπτει από την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, η οποία δεν έχει καταστεί αμετάκλητη, κατά το καταδικαστικό σκέλος της, αφού οι κηρυχθέντες με αυτή ένοχοι κατηγορούμενοι άσκησαν εφέσεις , δικάσιμος για την εκδίκαση των οποίων, ενώπιον του Γ΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, έχει οριστεί η 11η -12 -2026 και με την οποία οι κατηγορούμενοι και νυν μηνυόμενοι κηρύχθηκαν ένοχοι:
α) για τις δύο παραπάνω πράξεις που φέρονται ότι τέλεσαν σε βάρος των παθόντων – χρηστών των τηλεφωνικών συνδέσεων, που αναφέρονται στο σκεπτικό και διατακτικό της εν λόγω απόφασης, μεταξύ των οποίων και της τηλεφωνικής σύνδεσης κινητής τηλεφωνίας της οποίας κάτοχος εμφανιζόταν η σύζυγος του μηνυτή, αλλά χρησιμοποιούσε ο μηνυτής και
β) για παράβαση άρθρου 370Β παρ.1 ΠΚ και επέβαλε σε καθένα συνολική ποινή φυλάκισης εκατόν είκοσι έξι (126) ετών και οχτώ (8) μηνών, με εκτιτέα τα οκτώ (8) έτη.
