Τροφοδοτείται συνεχώς το σενάριο πρόωρων εκλογών από το μαξίμου

Με το μυαλό στις εκλογές κινείται πια για τα καλά το μέγαρο Μαξίμου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε μια μέρα που επισκιάστηκε από τη δολοφονική επίθεση εναντίον στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, συντήρησε την αίσθηση πως βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο.

Έντονη προεκλογική κινητικότητα με τον πρωθυπουργό να θέτει αυστηρούς κανόνες για τη συμμετοχή στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης στα ψηφοδέλτια

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπενθυμίσουμε το ρεπορτάζ του in και τις πληροφορίες για κυβερνητικά στελέχη με καλή γνώση του κυβερνητικού στρατοπέδου που σημείωναν ότι ο πρωθυπουργός στα τέλη Αυγούστου θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του για τον χρόνο των εκλογών και να πει εκεί την απόφασή του, όποια και αν είναι τελικά αυτή.

Καθόλου τυχαίο δεν θεωρείται πως ο πρωθυπουργός προανήγγειλε ότι η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας θα πραγματοποιηθεί το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου.

Σε μια περίοδο που στο κόμμα της Πειραιώς είναι απολύτως αναγκαία η συσπείρωση (στη μέτρηση της Marc για τον ΑΝΤ1 καταγράφεται στο 67%), την αποχώρησή του από την προεδρία της Διοικούσας Επιτροπής Εκλογικής Περιφέρειας (ΔΕΕΠ) Αυστραλίας της Νέας Δημοκρατίας ανακοίνωσε ο Θανάσης Τσουχαντάρης, υποβάλλοντας την παραίτησή του στα κεντρικά όργανα του κόμματος.

Ο πρώην υποψήφιος ευρωβουλευτής στις εκλογές του 2024, ο οποίος διαθέτει σημαντική επιρροή στην ομογένεια έχοντας ιδρύσει πολλαπλά τοπικά κομματικά γραφεία, γνωστοποίησε την απόφασή του μέσω μιας εκτενούς και αναλυτικής επιστολής. Αν και στο κείμενο επικαλείται πρωτίστως λόγους υγείας που επιβάλλουν τον περιορισμό των δραστηριοτήτων του, το μεγαλύτερο μέρος της επιστολής επικεντρώνεται σε αυστηρή πολιτική κριτική προς τη σημερινή ηγεσία του κόμματος και τη συνολική κυβερνητική πολιτική.

Στην επιστολή παραίτησής του, ο κ. Τσουχαντάρης υποστηρίζει ανοιχτά ότι η σημερινή μορφή του κυβερνώντος κόμματος απέχει αισθητά από τις αρχές και τις αξίες του κοινωνικού συντηρητισμού και του πατριωτισμού. Ασκεί δριμεία κριτική για την πολιτική κατεύθυνση που ακολουθήθηκε εσχάτως σε κοινωνικά ζητήματα, κάνοντας αναφορά στη νομοθέτηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Σημειώνει ότι για τέτοιου είδους ζητήματα, τα οποία φέρουν ιδιαίτερη ηθική και πολιτισμική βαρύτητα, θα έπρεπε να είχε επιδιωχθεί ευρύτερη κοινωνική συναίνεση, κάνοντας λόγο για έλλειψη σεβασμού στις ευαισθησίες ενός σημαντικού τμήματος της συντηρητικής βάσης.