Προοδευτική πολιτική είναι αυτή που αλλάζει τη ζωή των ανθρώπων και όχι αυτή που φαντάζει «ριζοσπαστική» με βά

Η χώρα χρειάζεται μια βαθιά αλλαγή πολιτικής. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας είναι σήμερα βαθιά δυσαρεστημένη, ανασφαλής και χωρίς αισιοδοξία για το μέλλον. Αλλά και με το ότι μια σειρά από αντικειμενικούς δείκτες εξηγούν γιατί οι πολίτες αισθάνονται έτσι: κρίση κόστους ζωής, εκτίναξη του πληθωρισμού, αύξηση της απασχόλησης κυρίως στις πιο κακοπληρωμένες θέσεις, ελλείψεις προσωπικού στη δημόσια υγεία, εμπορευματοποίηση και επισήμως της ανώτατης εκπαίδευσης και ένας ορατός κίνδυνος ύφεσης ή έστω σημαντικής οικονομικής επιβράδυνσης στο άμεσο μέλλον, όταν τελειώσουν οι χρηματοδοτήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης. Προσθέστε σε όλα αυτά την κρίση θεσμών που έφεραν στο προσκήνιο οι υποκλοπές και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το ισχυρό αίτημα να αποδοθούν πραγματικά ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά και τη συστηματική επένδυση της κυβέρνησης σε μια όλο και πιο αυταρχική αντίληψη της εξουσίας.

Όλα αυτά εξηγούν γιατί η κοινωνία αναζητά μια πολιτική που να περιλαμβάνει την αναδιανομή εισοδήματος, την επένδυση στην εργασία και την αξιοπρέπειά της, τη δημιουργία καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας, την αναπτυξιακή δυναμική σε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας, την Πράσινη Μετάβαση με όρους που δεν θα επιβαρύνουν την κοινωνία και την αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών. Άρα, η κοινωνία αυτή τη στιγμή αναζητά μια προοδευτική και δημοκρατική πολιτική.

Και εδώ ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: το πιο εύκολο πράγμα είναι να στοχαστούμε πώς θέλουμε να είναι ο κόσμος. Πώς θα θέλαμε να είναι μια κοινωνία δικαιοσύνης, με ισότητα, ελευθερία, δυνατότητα δημιουργίας και απαλλαγή από τον καταναγκασμό – και ενίοτε ανορθολογισμό – της αγοράς. Και ως ένα βαθμό πρέπει να το κάνουμε γιατί έχει σημασία να κρίνουμε την κοινωνική πραγματικότητα με βάση ιδανικά και αξίες και τη συλλογική μας ικανότητα να φανταστούμε πώς είναι μιας αξιοβίωτη ζωή.

Το ζήτημα, όμως, που έχουμε μπροστά μας, είναι πώς μπορούμε τώρα, σε αυτή τη χρονική στιγμή, σε αυτή τη γωνιά της Ευρώπης, σε αυτό το γεωπολιτικό τοπίο, να κάνουμε κάτι που θα κάνει τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη.

Σημαίνουν όλα αυτά ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα; Ότι όποιο κόμμα και να είναι στην εξουσία θα εφαρμόσει την ίδια πολιτική; Ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για μια διαφορετική πολιτική;

Όλα αυτά ισχύουν ακόμη περισσότερο όταν μιλάμε για τις θεσμικές αλλαγές και την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Γιατί μπορεί να μην έχουν άμεσο κοινωνικό αποτέλεσμα, όμως το να λειτουργούν οι θεσμοί είναι απαραίτητο στοιχείο ώστε το κράτος να είναι πιο φιλικό προς τον πολίτη.