Πρωτομαγιά: το κόκκινο νήμα του αγώνα, της θυσίας και της αξιοπρέπειας

Τη φετινή Πρωτομαγιά το βάρος της μνήμης είναι μεγάλο. Οι φωτογραφίες από τη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1944, με τους αγωνιστές να στέκονται στη Καισαριανή αντιμετωπίζοντας αγέρωχα τα όπλα των κατακτητών, χαράχτηκαν βαθιά στη σκέψη όλων μας. Γιατί ήρθαν και μας θύμισαν ότι η ιστορία αυτού του τόπου είναι μια ιστορία μεγάλων αγώνων, μεγάλων θυσιών και πάνω από όλα αδικαίωτων οραμάτων.

Μόνο που στην πραγματικότητα, η εργασία παραμένει το θεμέλιο της κοινωνίας και της οικονομίας. Οτιδήποτε υπάρχει, λειτουργεί, συμβαίνει προϋποθέτει την εργασία κάποιων, πολύ συχνά κάτω από κακές συνθήκες και ακόμη πιο συχνά με όρους αμοιβής που απέχουν από το να είναι αξιοπρεπείς.

Στην πραγματικότητα η ενίσχυση της εργασίας είναι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη επένδυση που μπορεί να κάνει μια χώρα. Είναι αυτή που οδηγεί σε δυναμική οικονομική ανάπτυξη και αυτή που εξασφαλίζει κοινωνική συνοχή, ακριβώς γιατί εμπεδώνει την κοινωνική δικαιοσύνη.

Σήμερα, το να πιάσουμε ξανά το κόκκινο νήμα του αγώνα και της θυσίας με αφορμή την Πρωτομαγιά, δεν είναι μόνο θέμα απότισης φόρου τιμής στους αγωνιστές και σεβασμού σε ένα ηρωικό παρελθόν, αλλά εκπλήρωσης του χρέους στο παρόν και στο μέλλον.

Γιατί στον σεβασμό του εργάτη, στην ποιότητά της εργασίας, τη δικαιοσύνη ως προς την αμοιβή της, την ίδια της την αξιοπρέπεια, κρίνεται το μέλλον, κρίνεται το σε ποια χώρα θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας, εάν θα είναι μια χώρα χαμηλών αμοιβών, μειωμένων προσδοκιών και διαρκών διαψεύσεων, μια χώρα που θα κυριαρχεί ο κυνισμός και η διαφθορά θα γίνει ενδημική, ή εάν θα είναι μια χώρα που θα διεκδικήσει ξανά τη θέση της στον κόσμο, στηριγμένη στη συλλογική προσπάθεια και το συλλογικό όραμα των ανθρώπων της, όλων αυτών που στηρίζονται στον δικό τους μόχθο.

Για να απαντηθούν οι σημερινές αγωνίες αλλά και για να δικαιωθούν οι θυσίες όλων εκείνων που αγωνίστηκαν πριν από εμάς.