Η σιωπηρή κρίση του «μπλε χρυσού» - η απειλή του 8% στο παγκόσμιο αεπ και το στοίχημα της ελλάδας

Ενώ η παγκόσμια προσοχή παραμένει σταθερά στραμμένη στην ενεργειακή μετάβαση και στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, μια εξίσου κρίσιμη αλλά συχνά αόρατη απειλή υποσκάπτει τα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομίας: η κρίση της ασφάλειας των υδάτινων πόρων. Σύμφωνα με τη νέα αποκαλυπτική έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) η συστηματική υποεπένδυση στις υποδομές νερού, σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή και την αλόγιστη διαχείριση, απειλεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στο παγκόσμιο ΑΕΠ, η οποία εκτιμάται ότι θα φτάσει κατά μέσο όρο το 8% έως το 2050.

Η νέα έκθεση του ΟΟΣΑ προειδοποιεί για μια παγκόσμια κρίση υδάτινων πόρων που απειλεί να μειώσει το διεθνές ΑΕΠ κατά 8% έως το 2050 λόγω της κλιματικής αλλαγής και των ελλιπών υποδομών

Τα ευρήματα της Παγκόσμιας Επιτροπής για την Οικονομία του Νερού (GCEW) περιγράφουν μια εφιαλτική προοπτική: για τις αναπτυσσόμενες και χαμηλού εισοδήματος χώρες, οι απώλειες ενδέχεται να εκτιναχθούν έως και το 10% με 15% του ΑΕΠ τους.

Παράλληλα, οι σωρευτικές οικονομικές ζημιές από ακραία φαινόμενα, όπως οι πρωτοφανείς ξηρασίες και οι σαρωτικές πλημμύρες, αναμένεται να αγγίξουν τα 5,6 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Το κεντρικό μήνυμα της έκθεσης του ΟΟΣΑ συμπυκνώνεται σε μια θεμελιώδη παραδοχή: το ζήτημα δεν είναι απλώς πόσα χρήματα διοχετεύονται στις υποδομές, αλλά πώς δομείται η χρηματοδότησή τους. Σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο στις ανεπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, παρατηρείται μια δομική αποτυχία των παραδοσιακών μοντέλων.

Το νερό δεν είναι απλώς ένας φυσικός πόρος· είναι ο αόρατος καταλύτης ολόκληρης της οικονομικής δραστηριότητας. Η έκθεση του ΟΟΣΑ καθιστά σαφές ότι η αδράνεια θα κοστίσει πολύ ακριβότερα από την επένδυση.