Όταν η νδ ομολογεί ότι θέλει να μετατρέψει το προεκλογικό της πρόγραμμα και το ιδεολογικό της στίγμα σε συνταγ

Υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν μία από τις σημαντικότερες στιγμές αυτής της Συνόδου της Βουλής. Και αυτό γιατί η Αναθεώρηση του Συντάγματος αφορά στην πραγματικότητα το πώς θέλουμε να είναι η δημοκρατία, το κράτος και οι θεσμοί σε βάθος χρόνου. Γι’ αυτό τον λόγο απαιτεί όχι απλώς έναν σημαντικό βαθμό πολιτικής συναίνεσης – εξ ου και οι ενισχυμένες πλειοψηφίες που απαιτεί τελικά η αλλαγή ενός άρθρου – αλλά και μια συνολικότερη συζήτηση εντός και εκτός κοινοβουλίου. Αυτό εξηγεί γιατί π.χ. ο πυρήνας του Συντάγματος του 1975 – μαζί με τις αναγκαίες αλλαγές του 1986 – άντεξε ακριβώς γιατί αντανακλούσε ώριμες ανάγκες, συμπεριλαμβανομένης αυτής του να ξεπεραστεί το αυταρχικό πλαίσιο που είχε διαμορφωθεί μετά τον Εμφύλιο. Έτσι εξηγείται και γιατί, ακόμη και εάν δεν έλυσαν τα προβλήματα που υποσχέθηκαν ότι θα έλυναν, και οι επόμενες αναθεωρήσεις μπορούσαν να κινούνται στην κατεύθυνση της διεύρυνσης των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Μόνο που σχεδόν τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει για την αναθεώρηση του Συντάγματος όπως την προώθησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτό γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν επιδιώκει να προωθήσει αλλαγές στο Σύνταγμα που αναλογούν σε ώριμες ανάγκες, ούτε προσπαθεί να οικοδομήσει το είδος της συναίνεσης που θα επιτρέψει όντως να γίνουν αλλαγές.

Και όντως η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας αναλογεί ακριβώς στην προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος να μετατρέψει τις ιδεολογικές εμμονές του σε συνταγματικές διατάξεις.

Και βέβαια ακόμη και για το άρθρο 16, παρά την ευρύτερη συζήτηση ότι η χώρα δεν μπορεί να αποφύγει την προοπτική των μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων, η Νέα Δημοκρατία αυτό που θέλει να κατοχυρώσει είναι η δική της αντίληψη για ένα τοπίο στην ανώτατη εκπαίδευση όπου θα κυριαρχεί η πλήρης εμπορευματοποίηση, όπου θα ανοίγουν ιδιωτικά σουπερμάρκετ πτυχίων, χωρίς καμία ακαδημαϊκή υπόσταση και κύρος, και όπου τα δημόσια πανεπιστήμια θα μαραζώνουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους είναι σαφές ότι μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να ηγηθεί μιας διαδικασίας συνταγματικής αναθεώρησης. Δεν δίνει κανένα εχέγγυο ότι όντως ενδιαφέρεται για συναινετικές πραγματικές λύσεις σε υπαρκτά προβλήματα και όχι για προεκλογική εργαλειοποίηση μιας κορυφαίας πολιτικής και κοινοβουλευτικής πρακτικής. Δεν αναζητά επί της ουσίας συναίνεση, αλλά απλώς νομιμοποίηση του πολιτικού της προγράμματος.

Γιατί, σε τελική ανάλυση, το Σύνταγμα είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μετατρέπεται απλώς σε ένα ακόμη προεκλογικό πυροτέχνημα της κυβερνητικής παράταξης.