Οταν το επίδικο είναι η πραγματική αλλαγή, οι πολιτικές διεργασίες δεν μπορεί να ακολουθούν την πεπατημένη

Καθώς έχουμε μπει ουσιαστικά στην προεκλογική περίοδο, το μεγάλο ερώτημα αφορά το επίδικο των εκλογών. Για την κυβέρνηση, προφανώς, είναι να παραμείνει στην εξουσία συνεχίζοντας στην ίδια, τη σημερινή, πολιτική κατεύθυνση. Για την αντιπολίτευση, είναι να πέσει η κυβέρνηση ώστε να έρθει αυτή στην εξουσία. Για την κοινωνία, όμως, το επίδικο είναι εάν όντως θα αλλάξουν τα πράγματα.

Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται δεν είναι απλώς το ποια θα είναι η κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές, αλλά ποια πορεία θα ακολουθήσει η χώρα. Και αυτό γιατί το προς τα πού πηγαίνει η χώρα υπό τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας είναι δεδομένο.

Όσο για την εξωτερική πολιτική αυτή περιορίζεται απλώς σε ένα είδος πανάκριβης εξοπλιστικής διπλωματίας, με τον τιμοκατάλογο να αυξάνεται πίσω από κάθε δήλωση στήριξης των ελληνικών συμφερόντων, απλή προσκόλληση σε συμμαχίες – ακόμη και όταν αυτές καθίστανται προβληματικές – και απουσία αυτοτελών πρωτοβουλιών.

Όλα αυτά διαμορφώνουν μια χώρα μειωμένων προσδοκιών, μια χώρα ουραγό των εξελίξεων, μια χώρα που δεν μπορεί να χαράξει η ίδια το μέλλον της.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η χώρα βρίσκεται σε μια τέτοια θέση, δηλαδή να μην έχει ένα όραμα για το μέλλον με πρωταγωνιστικό ρόλο για την ίδια και το λαό της.

Για να το πω διαφορετικά: το ερώτημα δεν είναι εάν ο Αλέξης Τσίπρας ή η οποιαδήποτε και ο οποιοσδήποτε πιστεύει ότι σήμερα μπορεί να ηγηθεί της δημοκρατικής αντιπολίτευσης είναι ο νέος Ελευθέριος Βενιζέλος ή ο νέος Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά αυτός είναι ο πήχης με τον οποίο αναμετριέται, εάν πραγματικά θέλει να συμβάλει στο να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα.

Γιατί πολύ απλά θα έχει επιστρέψει η πραγματική πολιτική. Κάτι που η χώρα το έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή περισσότερο παρά ποτέ.