Στεγαστική κρίση: ρομπότ που θα χτίσουν νέες πόλεις και άλλες μεγάλες ιδέες

Η στεγαστική κρίση έχει αναδειχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες. Λίγα σπίτια, υψηλό κόστος αγοράς, ενοικίασης ή κατασκευής. Ολόκληρη η Ευρώπη αναζητεί και προτείνει λύσεις.

Ο στόχος είναι, έως το 2029, να έχουν κατασκευαστεί 1,5 εκατομμύρια κατοικίες. Αυτό σημαίνει πολλές δουλειές για τους κατασκευαστές, αλλά και αγώνα δρόμου για την επίτευξή του. Αιτία, η γραφειοκρατία (χρειάζεται ένας χρόνος για την έκδοση οικοδομικής άδειας) και η έλλειψη εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Οι παλιοί καλοί εργάτες γερνούν, βγαίνουν στη σύνταξη και δεν υπάρχει νέο αίμα.

Η αρχική ιδέα για 12 νέες πόλεις, υποχρεωτικά μειώθηκε σε επτά. Και φυσικά, δεν ήταν ακριβώς νέες όλες. Μόνο δύο θα είναι καινούργιοι οικισμοί, το Τέμσφορντ και το Μπράμπαζον. Οι υπόλοιπες πέντε θα είναι αστικές επεκτάσεις ήδη μεγάλων πόλεων. Επιπλέον, δεν υπάρχει μεγάλο ιστορικό προηγούμενο. Στη Βρετανία, από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, μόνο δύο τέτοια σχέδια υλοποιήθηκαν. Το Μίλτον Κέινς, που σχεδόν προϋπήρχε, και το Νιούταουν.

Στο συνέδριο παρουσιάστηκαν και ιδέες πραγματικά πρωτοποριακές. Οι οποίες ωστόσο χρειάζονται περισσότερα χρόνια από μια πενταετία για να υλοποιηθούν. Αφορούν πόλεις που δεν θα λύνουν μόνο το πρόβλημα της στέγασης, αλλά και θα εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος συνδέεται με το περιβάλλον του.

Μία από τις ιδέες αυτές ήταν τα ρομπότ που θα κατασκευάσουν οικονομικά προσιτές κατοικίες. Η πρόταση έγινε από τον Σιβ Μάλικ, πρώην δημοσιογράφο στον Guardian και του Sunday Times. Υπήρξε εν των συσυγγραφέων του βιβλίου Jilted Generation (Προδομένη Γενιά) το 2010. Εκεί περιγράφονταν τα οικονομικά μειονεκτήματα που βιώνουν οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μετά το 1979. Στην απασχόληση, στο χρέος, στην εκπαίδευση. Και φυσικά στη στέγαση.

Και αντί να γίνει πολιτικός, έγινε κατασκευαστής. Μαζί με τον συνεταίρο του, επιχειρηματία της τεχνητής νοημοσύνης, Τζο Ριβ, ίδρυσε την Albion City Development Corporation. Το σχέδιό τους είναι να φτιάξουν το Forest City 1 (Πόλη του Δάσους 1). Δηλαδή 400.000 κατοικίες για 1 εκατομμύριο κατοίκους, σε 12.000 στρέμματα δασικής έκτασης με κόστος 100 δισεκατομμύρια λίρες. Η πόλη οικογενειακές κατοικίες 150 τ.μ., με τέσσερα υπνοδωμάτια στην τιμή των 400.000 ευρώ. Δηλαδή σχεδόν στο μισό κόστος παρόμοιων ακινήτων.

Η μοίρα του Forest City 1 βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης, περιμένοντας έγκριση της έκθεσης σκοπιμότητας. Αλλά η πρόταση του Μάλικ για τις νέες πόλεις και τη στεγαστική κρίση είναι μια νέα προσέγγιση. Και μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον άλλων, ανοιχτόμυαλων κατασκευαστών.

Malik για την κατασκευή αυτών των οικονομικά προσιτών οικογενειακών κατοικιών παρουσιάζει μια νέα προσέγγιση που μπορεί να εμφανιστεί.

Παράδειγμα ο υποψήφιος για βραβείο αρχιτεκτονικής Stirling, Αμίν Ταχά. Υπέγραψε με την εταιρεία του Μάλικ και την αρχιτεκτονική AUAR συνεργασία σε ένα σχέδιο για ένα ξύλινο σπίτι που μπορεί να παραχθεί μαζικά από ένα δίκτυο ρομποτικών μικροεργοστασίων. Η AUAR χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη για να υπολογίσει τα πάντα. Από την ποσότητα ξύλου που απαιτείται για την κατασκευή έως το συνολικό κόστος.

Η χρήση ξυλείας έχει και άλλα πλεονεκτήματα. Μειώνει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της κατασκευής κατοικιών. Μελέτη του Yale διαπίστωσε ότι εάν το 30-60% των νέων αστικών κτιρίων κατασκευάζονταν από ξύλο μεταξύ 2020 και 2100, οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου θα μειώνονταν κατά τον κύκλο ζωής κατά 25,6 έως 39 γιγατόνους ισοδύναμου CO₂. Υπό τον όρο ότι θα ακολουθούνται βιώσιμες δασικές πρακτικές.