To τέλος του jogo bonito

Αυτό ο τρόπος παιχνιδιού βέβαια, αποδείχθηκε ενίοτε και αποτελεσματικός καθώς η χώρα της Λατινικής Αμερικής έχει φτάσει στην κατάκτηση πέντε Μουντιάλ, με το τελευταίο βέβαια να είναι στο μακρινό 2002.

Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, η Βραζιλία του Κάρλο Αντσελότι απέχει παρασάγγας από το Jogo Bonito ή τουλάχιστον, από τον τρόπο παιχνιδιού που είναι ενσωματωμένος στο DNA των Βραζιλιάνων.

Ποδόσφαιρο χωρίς έμπνευση, δίχως φαντασία, παίκτες στην πλειοψηφία τους ρολίστες στις ομάδες που αγωνίζονται, εθνική ομάδα χωρίς προοπτικές. Σε 90 λεπτά αγώνα, το γκολ του Βινίσιους ήταν η μοναδική πινελιά ποδοσφαιρικής μαγείας και θύμιζε κάτι από το ένδοξο παρελθόν.

Δεν πρέπει να αδικήσουμε βέβαια το Μαρόκο που με διπλή γραμμή άμυνας και με έντονο πρέσινγκ δεν επέτρεψε στους Βραζιλιάνους να κάνουν το κάτι παραπάνω. Αλλά, όταν ο αντίπαλος σου αγωνίζεται με τέτοιο τρόπο, η μοναδική απάντηση θα έρθει από περίτεχνες ατομικές ενέργειες και μπόλικη φαντασία που στην Βραζιλία του Αντσελότι, δεν φαίνεται να υπάρχουν.

Το θέμα βέβαια, δεν είναι μόνο ότι η Βραζιλία έχει αλλάξει. Το ίδιο το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει, καθώς με παίκτες περισσότερο γυμνασμένους και γρήγορους, υπερτερεί ο στόχος της καταστροφής του παιχνιδιού του αντιπάλου. Κάτι σαν φωτοτυπία της Αρσεναλ στον τελικό του Champions League με την Παρί, ένα μοντέλο που θα δούμε πολλές φορές στα γήπεδα της Αμερικής.

Και μέσα σε όλο αυτό, θα βλέπουμε στιγμιότυπα από παλιά Μουντιάλ και θα συνεχίσουμε να μελαγχολούμε…