Κυβέρνηση μητσοτάκη: η «νέα κανονικότητα» θεσμικής παραβατικότητας, κυνισμού, υπονόμευσης της δημοκρατίας

Και βέβαια θα είναι η δίκη της υπόθεσης στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο, που τελικά θα κάνει την πραγματική έρευνα και θα υπογραμμίσει όλα τα στοιχεία που παραπέμπουν στην κυβερνητική ευθύνη, σε κορυφαίο επίπεδο, για αυτή την υπόθεση, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα στο κράτος δικαίου στη χώρα μας.

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει στο παράδοξο να έχουμε μια κυβέρνηση που επιμένει να παρουσιάζει όλα τα άλλα κόμματα ότι θέλουν την χειραγώγηση και εργαλειοποίηση των θεσμών, την ώρα που έχει ήδη τον μεγαλύτερο αριθμό υποδίκων ή ποινικά ελεγχόμενων υπουργών, βουλευτών και στελεχών σε σχέση με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που χρεώνεται την πρωτοφανή πολιτική επιλογή παρακολούθησης υπουργών, δικαστικών και ανώτατων αξιωματικών, που αντιμετώπισε τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις ως προεκλογικό εργαλείο, και που εξακολουθεί να μην έχει αναλάβει πραγματικά την ευθύνη για μια τραγωδία που παραμένει ανοιχτή πληγή στην ελληνική κοινωνία.

Μια κυβέρνηση που ακόμη και σήμερα, που δημοσκοπικά κινείται χαμηλά και είναι απολύτως βέβαιο ότι ακόμη και εάν η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτο κόμμα σίγουρα θα είναι μακριά από κάθε ενδεχόμενο αυτοδυναμίας, συμπεριφέρεται ως εάν να είναι το μόνο κόμμα, η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνήσει, εξαγγέλλοντας μάλιστα και συνταγματική αναθεώρηση χωρίς να έχει εξασφαλίσει οποιαδήποτε συναίνεση.

Μια κυβέρνηση που ακόμη και έναν θεσμό όπως του Προέδρου της Δημοκρατίας κατάφερε να τον μετατρέψει σε κομματική προέκταση οδηγώντας στο να έχουμε έναν ΠτΔ που στα μάτια της κοινωνίας παραμένει ένα κομματικό στέλεχος της κυβερνητικής παράταξης.

Το ίδιο το γεγονός ότι η κυβέρνηση αρνείται να παραδεχτεί την ευθύνη της για οτιδήποτε, δεν αποτελεί αναγκαστική πολιτική άμυνα, αλλά μέρος της προσπάθειας εμπέδωσης του κυνισμού σε κάθε όψη της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, της προσπάθειας οι πολίτες να απεμπολήσουν κάθε εμπιστοσύνη στους θεσμούς και απλώς να προσπαθούν να τα έχουν καλά με την εκάστοτε εξουσία. Και με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη υπονομεύει τον ίδιο τον ηθικό πυρήνα που επιτρέπει στη δημοκρατία να λειτουργεί πραγματικά.

Γιατί δημοκρατία δεν είναι η τυπική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που για άλλη μια φορά θα επιτρέψει στον πρωθυπουργό να μιλήσει με αλαζονεία, να ειρωνευτεί πολιτικούς αντιπάλους, να απαξιώσει στοιχεία αδιαμφισβήτητα και πραγματικά γεγονότα. Δημοκρατία είναι η διακυβέρνηση που μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες, στις επιδιώξεις, αλλά και στο κοινό περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας. Κάτι που σε κανέναν βαθμό δεν ισχύει για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.