Κυβέρνηση υπεράνω νόμων και κανόνων
Τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι δίνει μεγάλη μάχη κατά της διαφθοράς. Βεβαίως, αυτό το κάνει με την επιλεκτική προβολή συγκεκριμένων υποθέσεων, όμως την ίδια στιγμή δεν λέει τίποτα για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Και αυτός αφορά το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θέλει με τίποτα να παραδεχτεί ότι η ίδια είναι στο επίκεντρο της διαφθοράς την οποία υποτίθεται ότι αντιπαλεύει.
Γιατί μπορεί να παραιτήθηκε ο Τσαβδαρίδης για ένα περιστατικό μικροπαραβατικότητας, από αυτά που ξέρουμε ότι συμβαίνουν αλλά περιμένουμε να μην αφορούν υπουργούς, αλλά έσπευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να πει ότι θα είναι εκ νέου υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία. Ούτε είναι τυχαίο ότι παράλληλα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να δηλώσει ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα επειδή ο υφυπουργός Ενέργειας όταν ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού για ενεργειακά ζητήματα είχε ομόλογα της ExxonMobil, επιμένοντας ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα σύγκρουσης συμφερόντων. Ούτε υπάρχει κανένα θέμα, υποστηρίζει η κυβέρνηση, επειδή ο νέος υφυπουργός Εσωτερικών Β. Λιάκος έχει μια αδερφή που έχει λογιστικό γραφείο και έχει πάρει πλήθος απευθείας αναθέσεις από ΟΤΑ.
Και αυτό γιατί ανεξαρτήτως ρητορικής, αυτή η κυβέρνηση επιμένει να θεωρεί ότι όλα αυτά δεν την αφορούν. Όχι γιατί έχει κάποιους αυστηρούς εσωτερικούς κανόνες ως προς τη συμπεριφορά υπουργών, βουλευτών και πολιτευτών, ούτε γιατί έχει θεσμοθετήσει διαδικασίες εξάλλου ελέγχων. Αλλά επειδή κινείται με την πεποίθηση ότι είναι η μόνη κυβέρνηση που δικαιούται πραγματικά να κυβερνήσει τη χώρα και οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα ήταν μια καταστροφή, μπορεί ακόμη και να αντιμετωπίζει πιο ελαστικά τους κανόνες, αρκεί να μην γίνεται με τρόπο υπερβολικά εμφανή.
Αυτή η κουλτούρα ότι επειδή είμαστε η μόνη κυβέρνηση που μπορεί να κρατά τα ηνία τα χώρας, οι κανόνες δεν ισχύουν, έχει φανεί από καιρό.
Το είδαμε στον τρόπο που η κυβέρνηση μοίρασε μεγάλο μέρος από τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης με σκοπό όχι τη μέγιστη αποτελεσματικότητα, αλλά τη δημιουργία ενός συμπλέγματος εταιρειών που είδαν τα έσοδα και την κερδοφορία τους να εκτινάσσονται, εταιρειών που με τη σειρά τους συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος.
Το βλέπουμε στον τρόπο που υπουργοί δεν έχουν πρόβλημα να διαφημίζουν συγκεκριμένες επιχειρήσεις ακόμη και όταν αυτές πλησιάζουν την έννοια του κομπογιαννιτισμού.
Όλα αυτά αποτυπώνουν όχι μια κυβέρνηση που αντιμάχεται τη διαφθορά, αλλά το ακριβώς αντίθετο: την ενδημική διαφθορά στην οποία οδηγεί η αλαζονεία της εξουσίας και η αντίληψη ότι οι κανόνες δεν ισχύουν για όλους. Μόνο που η χώρα έχει ανάγκη μια κυβέρνηση που όντως να τηρεί τους κανόνες.
