Ψυχιατρείο χρειάζονται όσοι πιστεύουν ότι η χώρα δεν πρέπει ποτέ να αλλάξει κυβέρνηση

Καταλαβαίνω ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να αλλάξει η κυβέρνηση. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είναι γύρω στο 25%. Αυτό αποτυπώνει ιδεολογικές προτιμήσεις ή ίσως απλώς ότι αισθάνονται ότι αυτή η κυβέρνηση υπερασπίστηκε τα συμφέροντά τους. Πάντως, την ίδια στιγμή όλη η υπόλοιπη ελληνική κοινωνία θέλει τα πράγματα να αλλάξουν. Ωστόσο, σαφώς αναγνωρίζω το δικαίωμα, από θέση αρχής, να υποστηρίζει κανείς τη Νέα Δημοκρατία.

Όμως, έχω σοβαρό πρόβλημα με εκείνους που δεν αρκούνται στην υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά προσπαθούν με επικίνδυνες υπεραπλουστεύσεις και ισοπέδωση των πάντων να μας πείσουν ότι είναι και η μόνη ορθολογική επιλογή. Για την ακρίβεια υποστηρίζουν ότι είναι για το ψυχιατρείο όσοι πιστεύουν ότι η χώρα χρειάζεται κάποιου είδους πολιτική αλλαγή και αναζητούν εναλλακτική.

Αναρωτιέμαι από πού αντλούν αυτή την αλαζονεία και αυτή τη βεβαιότητα, με ποιο δικαίωμα χλευάζουν τη λαϊκή κρίση και βούληση, όπως αυτή καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, που με βάση τα όσα αποτυπώνονται, η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή έχει κακή βαθμολογία σε όλους τους τομείς και την κοινωνία, στη μεγάλη πλειοψηφία της, εχθρική απέναντί της.

Δηλαδή, καταλαβαίνω κάποιον που θα προέτρεπε την κυβέρνηση να πάρει φιλολαϊκά μέτρα, να κάνει αυτοκριτική, να διορθώσει την πολιτική της στόχευση, ακριβώς επειδή η κοινωνία είναι τόσο εχθρική.

Ούτε είναι τυχαίο ότι από τότε διατηρείται αυτό το ιδιαίτερο μίσος για όσους ανθρώπους δεν ήταν ούτε με τα μνημόνια ούτε με τη σημερινή διακυβέρνηση. Ουσιαστικά, είναι μια αντίληψη που λέει ότι μόνο το ένα τρίτο της ελληνικής κοινωνίας θα πρέπει να έχει αληθινό δικαίωμα πολιτικής συμμετοχής, όπως και ότι οι περισσότερες πολιτικές παρατάξεις, περίπου όλες εκτός από τη Νέα Δημοκρατία και όσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ θα ήθελαν συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, δεν θα έπρεπε καν να συμμετέχουν στη Βουλή, παρά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα μιλούν πολύ και θα αποδέχονται να είναι για πάντα στην αντιπολίτευση.

Πάντως, εάν κάποιοι θα έπρεπε όντως να ζητήσουν μια στοιχειώδη εξέταση ως προς την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, είναι όποιοι ακόμη και σήμερα θεωρούν ότι οποιαδήποτε πολιτική αλλαγή στη χώρα θα ήταν καταστροφή.

Σε τελική ανάλυση, μια τέτοια επίσκεψη ίσως ήταν αποκαλυπτική για το ότι πλέον πιθανώς πρέπει να πάρουν σύνταξη και να σταματήσουν να εκτίθενται με ορατό κίνδυνο τη γελοιοποίηση. Γιατί από ένα σημείο και μετά δεν αρκεί να μπορείς ακόμη να χτυπήσεις το πληκτρολόγιο. Θα πρέπει να μπορείς να πεις και κάτι ουσιαστικό. Σε τελική ανάλυση ας το θεωρήσουν και τιμητική αποστρατεία.