Θα γίνει η υεμένη το νεκροταφείο για τους τούρκους στρατιώτες του συμφώνου της μέκκας;

Το Σύμφωνο της Μέκκας υπογράφηκε τον Αύγουστο του 2026 από τους Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρόεδρο της Τουρκίας, αριστερά, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, διάδοχο του θρόνου και πρωθυπουργό της Σαουδικής Αραβίας, κέντρο, και Σεμπάζ Σαρίφ, πρωθυπουργό του Πακιστάν

Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η Αγκυρα θα μπορούσε να αναπτύξει στρατεύματα στο νότιο τμήμα της Αραβικής Χερσονήσου για πρώτη φορά έπειτα από έναν και πλέον αιώνα.

Η τελευταία φορά που τούρκοι στρατιώτες υπηρέτησαν στην Υεμένη ήταν το 1919, υπό την οθωμανική κυριαρχία.

Μετά την ήττα των Οθωμανών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αγκυρα συμφώνησε, βάσει της Ανακωχής του Μούδρου, να παραδώσει τις φρουρές που βρίσκονταν εκτός της Ανατολίας.

Μετά την Ανακωχή, που υπεγράφη μεταξύ των Οθωμανών και των συμμαχικών δυνάμεων το 1918, οι οθωμανικές φρουρές στην Υεμένη παραδόθηκαν μία προς μία στις βρετανικές δυνάμεις.

Συνεπώς, η ενεργοποίηση του Συμφώνου της Μέκκας θα μπορούσε να οδηγήσει στην επιστροφή των τουρκικών δυνάμεων στο νότιο τμήμα της Αραβικής Χερσονήσου.

Στην πραγματικότητα, αν και το Σύμφωνο της Μέκκας υπεγράφη μόλις το 2026, η Τουρκία αναζητούσε ευκαιρία για να επιστρέψει στην Υεμένη εδώ και πάνω από μία δεκαετία.

Ωστόσο, η Αγκυρα δεν θα πρέπει να πανηγυρίζει τόσο πρόωρα, καθώς η ιστορία επιφυλάσσει ένα μάθημα που θα έπρεπε να προβληματίσει σοβαρά τους Τούρκους.

Η πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία κυριαρχούσε κάποτε σε τρεις ηπείρους —την Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη—, ήλεγχε τρεις από τους ιερότερους τόπους του Ισλάμ (τη Μέκκα, τη Μεδίνα και την Ιερουσαλήμ) και κατείχε μια τεράστια έκταση στα ευρωπαϊκά εδάφη των Βαλκανίων και της νότιας Ευρώπης.

Οι Οθωμανοί, εντούτοις, δεν μπόρεσαν ποτέ να υποτάξουν πλήρως τις φυλές των Ζαΐντι στην Υεμένη — τους ιστορικούς προγόνους των σημερινών ανταρτών Χούθι.