Η «αμερική-φρούριο» του τραμπ και το τίμημα μιας κοντόφθαλμης μεταναστευτικής πολιτικής

Η μεταναστευτική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι απλώς μια αυστηρότερη εκδοχή της πολιτικής που προηγήθηκε. Είναι μια βαθύτερη πολιτική επιλογή για το τι είδους χώρα θέλει να είναι η Αμερική: πιο κλειστή, πιο καχύποπτη απέναντι στους ξένους και ολοένα πιο επιθετική απέναντι σε ανθρώπους που ζουν, εργάζονται και μεγαλώνουν τις οικογένειές τους στο αμερικανικό έδαφος.

Οι απελάσεις γίνονται κεντρικός πολιτικός στόχος, οι νόμιμες οδοί μετανάστευσης περιορίζονται, οι ξένοι φοιτητές και εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται με ολοένα μεγαλύτερη καχυποψία και ολόκληρες κατηγορίες ανθρώπων κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός της χώρας που θεωρούσαν πλέον πατρίδα τους.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο η σκληρότητα των μέτρων. Είναι η λογική που τα συνδέει.

Η κυβέρνηση μοιάζει να αντιμετωπίζει τη μετανάστευση όχι ως μια πραγματικότητα που χρειάζεται κανόνες και διαχείριση, αλλά ως πρόβλημα που πρέπει να περιοριστεί όσο το δυνατόν περισσότερο.

Για μια χώρα που χτίστηκε μέσα από διαδοχικά κύματα μετανάστευσης, η επιλογή αυτή δεν είναι απλώς αμφιλεγόμενη. Είναι βαθιά αντιφατική.

Στη θεωρία, ο έλεγχος των συνόρων είναι θεμιτός στόχος για οποιαδήποτε κυβέρνηση, γράφει ο The Economist.

Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν ποιος εισέρχεται στη χώρα τους και με ποιους κανόνες.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η επίλυση ενός πραγματικού προβλήματος μετατρέπεται σε πολιτικό θέαμα.

Ένας αξιωματούχος της επιβολής του νόμου μίλησε για απέλαση 100 εκατομμυρίων ανθρώπων — αριθμός πολλαπλάσιος του εκτιμώμενου παράνομου μεταναστευτικού πληθυσμού στις ΗΠΑ.

Η εικόνα μιας κυβέρνησης που αντιμετωπίζει ανθρώπους χωρίς εγκληματικό ιστορικό σαν απειλές εθνικής ασφάλειας δεν είναι απλώς σκληρή. Είναι μια επικίνδυνη διαστρέβλωση των προτεραιοτήτων της μεταναστευτικής πολιτικής.