Η αρχή του τέλους στη βαθμολόγηση των φοιτητικών εργασιών - γιατί «δεν έχει πια νόημα» να γίνεται

Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει φέρει την τριτοβάθμια εκπαίδευση αντιμέτωπη με μια δομική κρίση, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους (;) για τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνταν μέχρι σήμερα οι φοιτητικές εργασίες.

Η εξάπλωση των εργαλείων στα πανεπιστημιακά έδρανα φέρνει μια αθόρυβη αλλά καταλυτική ανατροπή στην παραδοσιακή εκπαιδευτική διαδικασία.

Υπό αυτές τις συνθήκες, όλο και περισσότεροι ακαδημαϊκοί έρχονται αντιμέτωποι με το ερώτημα: ποιο είναι το πραγματικό νόημα της αξιολόγησης μιας εργασίας, όταν η τεχνολογία μπορεί να παράγει τέλειες απαντήσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα;

Την πιο καθαρή -και ίσως κυνική- απάντηση στο ερώτημα αυτό έδωσε ο διακεκριμένος μαθηματικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς (Richard Borcherds).

Όπως εξηγεί ο καθηγητής του Μπέρκλεϊ, η βαθμολόγηση της ορθότητας των ασκήσεων εκτός αιθούσης δημιουργεί μια στρεβλή κουλτούρα:

Σύμφωνα με τον Μπόρτσερντς, η παραδοσιακή βαθμολόγηση εργασιών δεν αξιολογεί πλέον τη γνώση, αλλά την ικανότητα πρόσβασης και χρήσης τεχνολογικών εργαλείων.

Ο Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς, καταξιωμένος μαθηματικός που τιμήθηκε το 1998 με το περίφημο μετάλλιο Φιλντς, μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις στον χώρο των μαθηματικών, υποστηρίζει ότι η εκτεταμένη χρήση εργαλείων TN έχει υπονομεύσει την αξία της παραδοσιακής αξιολόγησης των εργασιών, όπως σημειώνει η New York Post.

Προκειμένου να αποκαταστήσει την ισορροπία, ο καθηγητής άλλαξε ριζικά το σύστημα αξιολόγησης. Οι κατ’ οίκον εργασίες βαθμολογούνται πλέον αποκλειστικά με βάση αν οι φοιτητές τις έχουν ολοκληρώσει και όχι με βάση το αν οι απαντήσεις είναι σωστές ή λανθασμένες. Οι εργασίες παραμένουν ένα εργαλείο εξάσκησης για όποιον επιθυμεί να μάθει, αλλά παύουν να αποτελούν κριτήριο ακαδημαϊκής επίδοσης.

Παράλληλα, το βάρος της αξιολόγησης μετατοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις δια ζώσης εξετάσεις. Χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρονικές συσκευές και υπό την άμεση επιτήρηση των διδασκόντων, το αμφιθέατρο καθίσταται το μοναδικό καταφύγιο όπου μπορεί να διαπιστωθεί η πραγματική κριτική σκέψη και η αυτόνομη γνώση του φοιτητή.

Η περίπτωση του Μπόρτσερντς δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά το προαναγγελθέν τέλος μιας ολόκληρης εποχής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο ίδιος ο καθηγητής παραδέχεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως οι ραγδαίες εξελίξεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργούν ένα τοπίο όπου κανείς δεν γνωρίζει πώς θα μοιάζει η διδασκαλία τα επόμενα χρόνια.