Η δημοκρατία εναντίον της μηχανής: η γέννηση της ψηφιακής εποχής και οι προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν
Ένα από τα παράδοξα της σημερινής εποχής της τεχνητής νοημοσύνης είναι ότι, ενώ όλοι μιλούν ασταμάτητα για το μέλλον, ελάχιστοι θυμούνται ότι πολλά από όσα ζούμε σήμερα είχαν ήδη προβλεφθεί πριν από δεκαετίες.
Η αγωνία για το μέλλον της εργασίας, της δημοκρατίας, της ανθρωπότητας και του ίδιου του πλανήτη μοιάζει πρωτόγνωρη. Δεν είναι όμως.
Σύμφωνα με τον Guardian, ήδη από τα μέσα του 20ού αιώνα, επιστήμονες, κοινωνιολόγοι, φιλόσοφοι και τεχνολόγοι προσπαθούσαν να καταλάβουν πού θα οδηγούσε η ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση από τους υπολογιστές.
Το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι απλό αλλά κρίσιμο: γιατί δεν ακούσαμε τις προειδοποιήσεις;
Από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1980, οι υπολογιστές έγιναν μικρότεροι, ταχύτεροι, φθηνότεροι και ισχυρότεροι. Παράλληλα, τα δεδομένα αυξάνονταν με εντυπωσιακούς ρυθμούς και η πληροφορική μεταφερόταν από τον στρατό στις επιχειρήσεις, την ιατρική και τη δημόσια ζωή.
Η πολιτική δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη. Οι υπολογιστές άρχισαν να χρησιμοποιούνται για την ανάλυση της συμπεριφοράς των ψηφοφόρων, την οργάνωση προεκλογικών εκστρατειών και τη διαμόρφωση πολιτικών μηνυμάτων. Πολύ σύντομα έγινε φανερό ότι η τεχνολογία δεν ήταν απλώς ένα εργαλείο υπολογισμού. Μπορούσε να γίνει εργαλείο πρόβλεψης και, τελικά, επιρροής της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Το 1958, μια ομάδα Αμερικανών ερευνητών και διαφημιστών παρουσίασε την ιδέα μιας μηχανής που θα μπορούσε να προβλέπει και να επηρεάζει τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων.
Πρώτος σημαντικός πελάτης τους ήταν η Εθνική Επιτροπή των Δημοκρατικών των ΗΠΑ. Η εταιρεία ανέλαβε να προσομοιώσει ένα τεχνητό εκλογικό σώμα και να υποδείξει στον υποψήφιο τι θα έπρεπε να πει, σε ποιον και πότε.
Η ιδέα προκάλεσε από τότε αντιδράσεις. Ο ιστορικός Άρθουρ Σλέσιντζερ εξέφρασε τον φόβο ότι η πολιτική ηγεσία θα μπορούσε να φτάσει στο σημείο να μην επιτρέπει σε έναν πολιτικό να μιλήσει αν προηγουμένως δεν είχε εγκριθεί από μια μηχανή.
Ωστόσο, η εταιρεία δεν κατάφερε να επιβιώσει. Το 1970 χρεοκόπησε, κυρίως επειδή δεν υπήρχαν αρκετά δεδομένα για να στηρίξουν τα φιλόδοξα μοντέλα της. Η πολιτική αποτελούσε την εξαίρεση, καθώς υπήρχαν διαθέσιμα δεδομένα από απογραφές, εκλογές και δημοσκοπήσεις.
