Ο εχθρός του εχθρού μου...: πώς ο πόλεμος των ηπα στο ιράν έφερε τις ευρωπαϊκές χώρες πιο κοντά

Από τη μία πλευρά, οι ευρωπαϊκές χώρες και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει μερικές από τις ισχυρότερες συμμαχίες από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ωστόσο, από την έναρξη της δεύτερης θητείας του Τραμπ το 2025, έχουν έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση σε σημαντικά ζητήματα: δασμούς, συνεισφορές στο ΝΑΤΟ, την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση, τον παρεμβατισμό του Ισραήλ, το επίπεδο στήριξης προς την Ουκρανία και την κυριαρχία της Γροιλανδίας.

Ο ξαφνικός πόλεμος του Τραμπ, σε συνεργασία με το Ιραήλ, κατά του Ιράν είναι η πιο πρόσφατη από αυτές τις συγκρούσεις, και ξεχωρίζει απ’ όλες τις προηγούμενες επειδή κλονίζει σημαντικά την παγκόσμια οικονομία, όπως γράφει σε άρθρο του στο The Conversation ο Καθηγητής Ιστορίας, Roman Fathi.

Ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράν, παράλληλα με τον πόλεμο του Ισραήλ κατά του Λιβάνου, επιταχύνει μια αξιοσημείωτη αναδιάρθρωση των ευρωπαϊκών συμμαχιών και της στρατηγικής σκέψης για το μέλλον της Ένωσης.

Η ΕΕ έχει περισσότερους από 450 εκατομμύρια κατοίκους και το ΑΕΠ της είναι σχεδόν ισοδύναμο με αυτό των ΗΠΑ ή της Κίνας.

Παρά την πολυμορφική της φύση, και στην πραγματικότητα ίσως εξαιτίας αυτής, αποτελεί παγκόσμιο παράγοντα που μπορεί να ασκήσει σημαντική επιρροή στις διεθνείς υποθέσεις.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν τώρα να επιτύχουν μια διαρκή εκεχειρία, και ίσως ακόμη και ειρήνη, μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, με στόχο την επανέναρξη της κυκλοφορίας στο στενό του Ορμούζ το συντομότερο δυνατό.

Οι χώρες της ΕΕ υποστηρίζουν πως πιστεύουν στην τάξη που βασίζεται σε κανόνες και στους διεθνείς θεσμούς.

Ο μονομερής πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν βρίσκεται πολύ πέρα από τις διεθνείς συμβάσεις. Δεν εγκρίθηκε ούτε από εντολή ή ψήφισμα του ΟΗΕ, ούτε από το ΝΑΤΟ.

Η Ισπανία και η Ιταλία έχουν αρνηθεί ανοιχτά να επιτρέψουν σε αμερικανικά αεροσκάφη που μεταφέρουν όπλα με προορισμό τη σύγκρουση στο Ιράν να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις τους.