Η εε ξοδεύει δισεκατομμύρια στις απελάσεις μεταναστών - γιατί η στρατηγική αυτή δεν αποδίδει
Για πάνω από μια δεκαετία, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) βασίζεται σε εξωτερικές συνεργασίες για να αυξήσει τον αριθμό των επιστροφών μεταναστών που δεν έχουν δικαίωμα παραμονής στην Ευρώπη.
Έχει αξιοποιήσει ένα ολοένα και πιο εκτεταμένο δίκτυο χρηματοδοτήσεων, προγραμμάτων και διμερών συμφωνιών, προκειμένου να πείσει χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής να συνεργαστούν στην προσπάθειά της να επιστρέψει τους μετανάστες στις χώρες καταγωγής τους.
Οι πολιτικές της περιλαμβάνουν κίνητρα όπως το Ταμείο Έκτακτης Ανάγκης της ΕΕ για την Αφρική, το Μηχανισμό για τους Πρόσφυγες στην Τουρκία και το Μέσο Γειτονίας, Ανάπτυξης και Διεθνούς Συνεργασίας.
Δισεκατομμύρια ευρώ έχουν διοχετευθεί σε έργα που σχετίζονται με τη μετανάστευση.
Η ΕΕ χρησιμοποιεί τον αναθεωρημένο Κώδικα Θεωρήσεων (Άρθρο 25α) ως μοχλό πίεσης, επιτρέποντας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να επιβάλλει περιορισμούς στη χορήγηση βίζας σε χώρες που δεν συνεργάζονται.
Παράλληλα με αυτή την οικονομική και διπλωματική πίεση, η ΕΕ έχει επενδύσει σημαντικά σε υποδομές επιβολής του νόμου για να αυξήσει τις επιστροφές.
Αυτό περιλαμβάνει εξοπλισμό συνόρων, βιομετρικές βάσεις δεδομένων, χωρητικότητα κράτησης και επιχειρησιακή υποστήριξη μέσω της Frontex, της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Συνόρων και Ακτοφυλακής.
Η προσέγγιση αυτή έχει ονομαστεί στρατηγική εξωτερικής ανάθεσης της ΕΕ, όπως αναλύουν ερευνητές του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου σε άρθρο τους στο The Conversation.
Η στρατηγική αυτή βασίζεται στην υπόθεση ότι τα οικονομικά κίνητρα μπορούν να εξασφαλίσουν συνεργασία και ότι οι υποδομές επιβολής του νόμου μπορούν να μετατρέψουν τις πολιτικές συμφωνίες σε πραγματικές επιστροφές.
Στην Αφρική, η ΕΕ έχει χρησιμοποιήσει τη χρηματοδότηση κυρίως ως εργαλείο περιορισμού, ενώ στη Μέση Ανατολή έχει αποτελέσει τρόπο κατανομής του βάρους της συριακής κρίσης. Κανένα από τα δύο μοντέλα δεν έχει αποφέρει την επιθυμητή συνεργασία.
