Τι γίνεται όταν το χιούμορ είναι πιο δυνατό απ' τον πολιτικό λόγο

Καθώς τα όρια μεταξύ ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και πολιτικής θολώνουν, το γέλιο καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο στο προσκήνιο.

Το χιούμορ φαίνεται να γεμίζει το κενό που άφησε η φθίνουσα αξιοπιστία του πολιτικού διαλόγου.

Τι κερδίζει (και τι χάνει) η δημοκρατία όταν το γέλιο διεκδικεί όχι μόνο να καταγγείλει, αλλά και να αλλάξει την πραγματικότητα;

H Λαέλια Βερόν, καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Γαλλικής Γλώσσας, γράφοντας στο The Conversation, δίνει ένα παράδειγμα από την γαλλική πολιτική σκηνή, με μία πρόσφατη καταγγελία που υπέβαλε ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νιούνεζ εναντίον του κωμικού Πιερ-Εμμανουέλ Μπαρέ (επειδή συνέκρινε την αστυνομία με το ISIS σε μια στήλη για την αστυνομική βία). Αναφέρει επίσης μία νέα υπόθεση στο εργατικό δικαστήριο που άσκησε ο κωμικός Γκιγιόμ Μερύς, ο οποίος καταγγέλλει την πρόωρη καταγγελία της σύμβασής του από τον πρώην εργοδότη του France Inter μετά από ένα αστείο για τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Είναι συνηθισμένο να βλέπουμε πολιτικούς, ειδικούς, καλλιτέχνες και κωμικούς συγκεντρωμένους γύρω από ένα πάνελ, σε σημείο που γίνεται δύσκολο να διακρίνει κανείς σε ποιο πλαίσιο λόγου ανήκει κάθε παρέμβαση.

Τα κοινωνικά μέσα συμβάλλουν σε αυτή την ασαφή διαχωριστική γραμμή μεταξύ των ειδών, χρησιμοποιώντας αστεία για να σχολιάσουν σοβαρές ειδήσεις. Αυτά τα αστεία μπορούν να γίνουν viral και στη συνέχεια να αναπαραχθούν από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Ο πολιτικός λόγος και ο χιουμοριστικός πολιτικός λόγος έχουν συνυφανθεί τόσο πολύ που δεν είναι πλέον πάντα εύκολο να διακρίνει κανείς μεταξύ τους.

Ποιος δεν έχει βιώσει το να ξεσπάσει σε γέλια με έναν τίτλο από το The Onion και στη συνέχεια να τρομοκρατηθεί όταν, λίγες μέρες αργότερα, η φαινομενικά γελοία πληροφορία αποδείχθηκε πραγματικότητα ;

Από τη σκοπιά του κοινού, η υποτίμηση του πολιτικού λόγου, ο οποίος μπορεί να φαίνεται όλο και πιο κενός και στερεοτυπικός, μπορεί να συμβαδίζει με μια τάση μεταφοράς των απογοητευμένων προσδοκιών σε άλλους τύπους λόγου. Οι άνθρωποι τότε αναζητούν την πολιτική παντού… εκτός από τον θεσμικό πολιτικό λόγο.

Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τον επιστημονικό λόγο, όταν καλούνται ερευνητές να βρουν λύσεις σε πολιτικά προβλήματα ή πρέπει να ευαισθητοποιήσουν πολιτικά ενόψει της αδιαφορίας ορισμένων ηγετών.