Η κλιματική αλλαγή «σπρώxνει» τις ελαιοκαλλιέργειες της μεσογείου στα βόρεια – οι κερδισμένες χώρες- τι θα συμ

Πλημμύρες, ακραίοι καύσωνες, λειψυδρία: τα χειροπιαστά αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής δεν αφορούν μόνο τον άνθρωπο και την καθημερινότητά του.

Η κλιματική αλλαγή αναμένεται να μεταβάλει σημαντικά και τις περιβαλλοντικές συνθήκες που διέπουν τη γεωργική παραγωγή.

Τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής τα βιώνουμε ήδη στη χώρα μας. Οι βροχοπτώσεις μειώνονται (η φετινή χρονιά ήταν καλή για την Ελλάδα, όχι όμως και οι τρεις προηγούμενες οι οποίες ήταν άνυδρες), η μέση θερμοκρασία κάθε μήνα αυξάνεται, καύσωνες μεγάλης διάρκειας κάνουν ολοένα και πιο συχνά την εμφάνιση τους, ενώ οι βίαιες πυρκαγιές οδηγούν σε καταστροφή πολλών και μεγάλων εκτάσεων.

Τον χειμώνα, οι υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούν πια προκαλούν πρόβλημα στην καρποφορία των δέντρων.

Τους καλοκαιρινούς μήνες οι έντονοι καύσωνες οδηγούν στη συρρίκνωση των καρπών με αποτέλεσμα τη χαμηλότερη περιεκτικότητα σε λάδι.

Όπως σημειώνεται και σε άρθρο στον κόμβο climatebook: Η ελιά είναι ανθεκτικό δέντρο, αλλά όχι άτρωτο. Η αύξηση της θερμοκρασίας, οι μεγαλύτερες περίοδοι ξηρασίας και τα ακραία καιρικά φαινόμενα μπορούν να επηρεάσουν την παραγωγή και την ποιότητα του ελαιόλαδου. Το στοίχημα των επόμενων δεκαετιών δεν είναι μόνο πού φυτεύουμε ελιές, αλλά πώς προσαρμόζουμε την καλλιέργεια σε ένα κλίμα που αλλάζει.

Με βάση την παραπάνω παραδοχή, ομάδα του τμήματος Μηχανικών Περιβάλλοντος του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης εκπόνησε μελέτη για το πλαίσιο κλιματικής καταλληλότητας για τις ελαιοκαλλιέργειες με βάση τα φυσιολογικά κριτήρια για την καλλιέργεια της ελιάς (Olea europaea L.) σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου.

Τα μέλη της ομάδας ενσωμάτωσαν τις ειδικές για αυτήν την καλλιέργεια κλιματικές απαιτήσεις, οι οποίες προέρχονται από τη βάση δεδομένων EcoCrop του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (Food and Agriculture Organization).

Οι κλιματικές απαιτήσεις της ελαιοκαλλιέργειας περιλαμβάνουν: τη θερμοκρασία, τις βροχοπτώσεις, την ηλιακή ακτινοβολία, τις εδαφολογικές συνθήκες και το υψομέτρο. Στα σενάρια που εξέτασε το ΔΠΘ, τα παραπάνω στοιχεία συνδυάστηκαν με τον όγκο παραγωγής σε κάθε χώρα.

Εξετάστηκαν τρεις μελλοντικές περίοδοι (2041–2060, 2061–2080 και 2081–2100), και έγινε εκτίμηση της δυνητικής παραγωγής ελιάς.