Ενδιάμεσες εκλογές: ο τραμπ έχασε τη μάχη, αλλά όχι ακόμα τον πόλεμο – γιατί η ευρώπη δεν πρέπει να εφησυχάζει
Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, αλλά δεν έχει βγει ακόμη εκτός παιχνιδιού. Εκτός απροόπτου, θα παραμείνει στο Οβάλ Γραφείο για ακόμη δύο χρόνια και δέκα εβδομάδες. Ή, όπως διατύπωσε με έναν σχεδόν παρακλητικό τόνο ο Λευκός Οίκος σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
Αυτός, όμως, δεν είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι παγκόσμιοι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν το δημοκρατικό κύμα, το οποίο παρέσυρε τους Ρεπουμπλικανούς ακόμη και στα πιο ισχυρά εκλογικά τους προπύργια, θα πρέπει να συγκρατηθούν.
Δεν επρόκειτο για μια απλή εκλογική υποχώρηση, από εκείνες που συχνά καταγράφονται στις ενδιάμεσες εκλογές. Ήταν μια ολοκληρωτική απόρριψη της δεύτερης προεδρίας Τραμπ και του τραμπισμού.
Η μετατόπιση κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες υπέρ των Δημοκρατικών στη λαϊκή ψήφο για τη Βουλή των Αντιπροσώπων ξεπέρασε ακόμη και το 11,2% που είχε καταγραφεί στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου του 1974, μετά την παραίτηση του Ρίτσαρντ Νίξον υπό το βάρος του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ.
Ο Τραμπ είχε καταβάλει μεγάλες προσπάθειες επί μήνες για να υπονομεύσει τις εκλογές, είτε επιχειρώντας να αναδιαμορφώσει τις εκλογικές περιφέρειες προς όφελος των Ρεπουμπλικανών είτε προετοιμάζοντας το έδαφος για μελλοντικούς ισχυρισμούς περί νοθείας.
Πέρα από τις ΗΠΑ, ο πειρασμός είναι μεγάλος να θεωρηθεί ότι αυτή είναι η στιγμή κατά την οποία εκτροχιάζεται το αυταρχικό, εθνικιστικό και λαϊκιστικό πολιτικό ρεύμα που σαρώνει μεγάλο μέρος της πολιτικής σκηνής εδώ και μία δεκαετία.
Η πτώση του Βίκτορ Όρμπαν τον Απρίλιο αποτέλεσε κομβική εξέλιξη. Ωστόσο, η ταπείνωση του Τραμπ ήταν πάντοτε πολύ σημαντικότερη. Χάρη στην τεράστια ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τραμπ υπήρξε εδώ και μία δεκαετία η κινητήρια δύναμη της διεθνούς συμμαχίας της Illiberal International (διεθνές δίκτυο πολιτικών δυνάμεων που αμφισβητούν τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας).
Ο κίνδυνος, ωστόσο, είναι η εκλογική επιτυχία της Τρίτης να οδηγήσει σε εφησυχασμό όσους μέχρι σήμερα αντιστέκονται στον εθνικιστικό λαϊκισμό.
Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με επανάληψη του λάθους που έκανε ο ίδιος ο Τραμπ – μαζί με πολλούς άλλους – τον Νοέμβριο του 2024.
Μια εντολή, όπως πίστεψε, να αποδομήσει τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες, να επιτρέψει σε μασκοφόρους άνδρες να απαγάγουν και να πυροβολούν Αμερικανούς πολίτες στους δρόμους, να ξεκινήσει έναν καταδικασμένο και καταστροφικό πόλεμο και να γεμίσει την πρωτεύουσα με μνημεία αφιερωμένα στη δική του ματαιοδοξία, την ώρα που ο ίδιος και ο στενός του κύκλος πλούτιζαν.
