Το χάος του ντόναλντ τραμπ: όταν η εξουσία των ηπα υπηρετεί τον «σουλτάνο», οι παγκόσμιοι κανόνες καταρρέουν

Ιστορικά, οι ΗΠΑ δεν ήταν πάντα εύκολος συνέταιρος, αλλά τουλάχιστον ήταν συνεπείς.

Ακόμη και χώρες που διαφωνούσαν με τις αμερικανικές πολιτικές γνώριζαν ότι υπήρχε μια λογική πίσω από τις ενέργειές τους, και αυτή η προβλεψιμότητα προσέδιδε στη χώρα κάποια αξιοπιστία.

Τώρα όμως, υπό τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει καταστεί τυχαία και αντιφατική, καθοδηγούμενη από έναν ηγέτη που πιστεύει ότι η ικανότητά του να ασκεί εξουσία σε όλο τον κόσμο περιορίζεται μόνο από τη δική του ηθική.

Αυτό είναι κάτι καινούργιο και, για τους παρατηρητές σε όλο τον κόσμο, προκαλεί αμηχανία, όπως γράφει σε άρθρο του στο The Conversation ο Κρίστοφερ Κόλινς, Ερευνητής στον τομέα της Γεωπολιτικής

Κάποιοι, όπως ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς, προσπαθούν να στήσουν ένα αναδρομικό, ψευδο-διανοητικό πλαίσιο γύρω από αυτό το χάος, επιδιώκοντας να το παρουσιάσουν ως μια συνεκτική ιδεολογία.

Όμως γίνεται όλο και πιο σαφές ότι δεν υπάρχει κανένα μεγαλεπήβολο σχέδιο, παρά μόνο μια τραμπική δίνη από παρορμητικές αντιδράσεις, εκμεταλλευτικές συναλλαγές και προσωπικές μνησικακίες που μεταβάλλονται ανάλογα με τον κύκλο των ειδήσεων.

Για να κατανοήσουμε αυτή την πολιτική δυσλειτουργία, ένας Γερμανός στοχαστής από πριν από περισσότερα από 100 χρόνια, ο Μαξ Βέμπερ, προσφέρει έναν χρήσιμο οδηγό.

Πρόκειται για ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο ένας ηγέτης αντιμετωπίζει το κράτος ως προσωπική ιδιοκτησία, κυβερνά κατά το δοκούν και χρησιμοποιεί τους πόρους του κράτους για να ανταμείβει τον κύκλο του και να πλουτίσει την οικογένειά του.

Ας εξετάσουμε το Ιράν. Μετά την έναρξη της Επιχείρησης Epic Fury, η κυβέρνηση Τραμπ εναλλάσσεται μεταξύ τόσων πολλών αντικρουόμενων πολεμικών στόχων που το CNN μπόρεσε να δημιουργήσει ένα μοντάζ των αντιφάσεων.

Στα σουλτανικά συστήματα, το προσωπικό επιλέγεται με βάση την πίστη, όχι την αξία, και υπηρετεί τον ηγεμόνα, όχι το κράτος.