Το «διαζύγιο» των νέων με τον εμανουέλ μακρόν είναι πλέον οριστικό
Έχοντας ανέλθει στην εξουσία με το μήνυμα της κοινωνικής χειραφέτησης και της ανανέωσης, ο Εμανουέλ Μακρόν βλέπει σήμερα το χάσμα με τη νεότερη γενιά να διευρύνεται.
Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, σε μία ακόμη ημέρα κινητοποιήσεων, στόχος τους είναι να αναβιώσουν τη δυναμική που είχε αναγκάσει την κυβέρνηση να υποχωρήσει τον χειμώνα του 2018-2019, όπως αναφέρεται την Le Monde.
Η ειρωνεία είναι προφανής: ο πρόεδρος που το 2017 συμβόλιζε τη νεότητα και την πολιτική ανανέωση βρίσκεται, σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα, αντιμέτωπος με μια γενιά που θέλει να γυρίσει σελίδα.
Το 2017, λίγο πριν συμπληρώσει τα 40 του χρόνια, ο Μακρόν εμφανίστηκε ως ο εκπρόσωπος μιας νέας εποχής, απέναντι σε μια πολιτική γενιά που έμοιαζε να έχει εξαντλήσει τα όριά της.
Η εικόνα αυτή, εντούτοις, δεν αντανακλούσε πλήρως την εκλογική πραγματικότητα. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2017, ο Μακρόν ήταν μόλις τρίτη επιλογή μεταξύ των ψηφοφόρων ηλικίας 18-24 ετών, πίσω από τον Ζαν-Λικ Μελανσόν και τη Μαρίν Λεπέν.
Σήμερα, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά. Σύμφωνα με την Αντελαΐντ Ζουλφικαρασίτς του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων Ipsos-BVA, ο Μακρόν δεν αποτελεί πλέον την πρώτη επιλογή ούτε των ψηφοφόρων που τον στήριξαν όταν βρίσκονταν στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους.
Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν (αριστερά) συνομιλεί με έναν εργαζόμενο κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο ναυπηγείο STX Les Chantiers de l’Atlantique στο Σεν-Ναζέρ της Γαλλίας, στις 31 Μαΐου 2017.
Η νεολαία αποτελούσε βασικό στοιχείο της πολιτικής ταυτότητας του Μακρόν, αλλά και της υπόσχεσής του για μια κοινωνία που θα προσέφερε περισσότερες ευκαιρίες.
Στην πρώτη του θητεία, η μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης παρουσιάστηκε ως σημαντική μεταρρύθμιση. Αντίστοιχα, η πολιτιστική κάρτα για τους νέους προβλήθηκε ως μέσο διεύρυνσης της πρόσβασής τους στον πολιτισμό, αν και η αξία της μειώθηκε σημαντικά από το 2025.
Ο πρώην υπουργός Παιδείας Ζαν-Μισέλ Μπλανκέρ εξακολουθεί να υπερασπίζεται το έργο εκείνης της περιόδου, υποστηρίζοντας ότι στόχος ήταν ένα σχολικό σύστημα υψηλών προδιαγραφών, στο οποίο η κοινωνική πρόοδος θα στηριζόταν στην αξιοκρατία.
