Πώς ο νετανιάχου «έκαψε» κάθε έρεισμα του ισραήλ εντός των ηπα

Την ώρα που οι Ισραηλινοί προσπαθούσαν ακόμα να συνειδητοποιήσουν το αβέβαιο αποτέλεσμα των δικών τους εκλογών της 27ης Οκτωβρίου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε την ημέρα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ για να ταράξει ακόμη περισσότερο την ισραηλινή κοινή γνώμη, όπως εξηγεί ισραηλινός αναλυτής στο Foreign Policy.

Η αντίδραση στο Ισραήλ ήταν άμεση. Η ανακοίνωση του Τραμπ εγείρει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με το ποιο πολιτικό τίμημα διαπραγματεύτηκε και συγκεκριμένα, αν κάποια συμφωνία για τον τερματισμό της αμερικανικής βοήθειας αποτέλεσε το αντάλλαγμα για την υποστήριξη του Τραμπ προς τον Νετανιάχου στις ισραηλινές εκλογές.

Το γεγονός ότι ο Τραμπ επέλεξε να κάνει αυτή την ανακοίνωση την ημέρα των εκλογών λέει πολλά για την κατάρρευση της εικόνας του Ισραήλ σε όλο το πολιτικό φάσμα των ΗΠΑ. Προφανώς πίστευε ότι αυτό θα βρει απήχηση στους ψηφοφόρους, εν μέσω της αυξανόμενης δημόσιας οργής για τον πληθωρισμό και το κόστος διαβίωσης.

Το ερώτημα για το γιατί μια υπερδύναμη της υψηλής τεχνολογίας χρειάζεται δισεκατομμύρια σε στρατιωτική βοήθεια που χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους αποκτά όλο και μεγαλύτερο πολιτικό βάρος, ακόμα κι αν μεγάλο μέρος της βοήθειας επανεπενδύεται στην αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ.

Ισχυρίστηκε επίσης ότι οι ψηφοφόροι ήθελαν να δουν μια αλλαγή στις σχέσεις με το Ισραήλ. Ο Βανς ανέφερε εσωτερικές δημοσκοπήσεις που έδειχναν ότι οι ψηφοφόροι του Τραμπ το 2024, οι οποίοι στράφηκαν προς τους Δημοκρατικούς στις ενδιάμεσες εκλογές, ανέφεραν συγκεκριμένα ως κύρια αιτήματά τους το τέλος του πολέμου, την οικονομική ανακούφιση από τις ραγδαία αυξανόμενες τιμές των καυσίμων και μια θεμελιώδη αλλαγή στις σχέσεις της Ουάσιγκτον με το Ισραήλ.

Η ρητορική του Νετανιάχου σχετικά με το Ιράν είναι γεμάτη από κραυγαλέες αντιφάσεις. Αφού τον Ιούνιο του 2025 είχε διακηρύξει δημοσίως την ιστορική επιτυχία της εξουδετέρωσης των πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν, άλλαξε πορεία για να δημιουργήσει μια άμεση, υπαρξιακή ανάγκη για στρατιωτική αντιπαράθεση.

Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον κατηγόρησαν ότι δημιουργούσε μια κρίση με το Ιράν σε μια προσπάθεια να καθυστερήσει τις εκλογές. Αυτό προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου ρήξη με τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, Εγιάλ Ζαμίρ, ο οποίος αντιστάθηκε σε πολιτικές εντολές που κινδύνευαν να πυροδοτήσουν μια άμεση και αδικαιολόγητη περιφερειακή σύρραξη.

Η τελική στρατηγική του Νετανιάχου έρχεται σαφώς σε αντίθεση με τους στόχους της κυβέρνησης Τραμπ, η οποία θεωρεί τη στρατιωτική δύναμη κυρίως ως μέσο πίεσης για να ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ και να αναγκάσει την Τεχεράνη να υποχωρήσει όσον αφορά το πυρηνικό της πρόγραμμα.

Στην εμπρηστική ομιλία του, ο Νετανιάχου ισχυρίστηκε επίσης ότι μόνο μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας —υποθέτω υπό την ηγεσία του— θα επέτρεπε στο Ισραήλ να αντιμετωπίσει τις επικείμενες προκλήσεις, ενώ κατηγόρησε τους Άραβες βουλευτές του Ισραήλ ότι επιδιώκουν την καταστροφή της χώρας.

Ο Νετανιάχου διατηρεί την εξουσία προς το παρόν ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, ενώ ο Άιζενκοτ επιδιώκει να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Η αναζωπύρωση των εχθροπραξιών με το Ιράν, σε συντονισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα ήταν ιδιαίτερα βολική για τον Νετανιάχου, καθώς θα μπορούσε να καθυστερήσει την έναρξη των εργασιών του νεοεκλεγμένου κοινοβουλίου και τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης.