Το σύγχρονο ιταλικό παγωτό ξεκίνησε από το έμπολι – χάρη σε αμερικανικούς καταψύκτες του β’ παγκοσμίου πολέμου

Οι Ιταλοί είναι υπερήφανοι για το παγωτό τους, το περίφημο gelato. Και μάλλον λίγο εθνικιστές ως προς τον τρόπο παραγωγής του, με μυστικές συνταγές που πάνε γενιές πίσω.

Αυτό που δεν ξέρουν οι εκατομμύρια τουρίστες που πηγαίνουν στην Ιταλία και δεν φεύγουν αν δεν δοκιμάσουν, τουλάχιστον δυο τρεις γεύσεις από το πραγματικά υπέροχο παγωτό, είναι ότι στην επιτυχία του συνέβαλαν οι… Αμερικανοί. Και κάποιοι καταψύκτες που δεν μπορούσαν να πάρουν οι στρατιώτες τους πίσω επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πέρα από τη μάχη για το ποιος το ανακάλυψε, να μια ιστορία για το πώς εξελίχθηκε.

Τα σερμπέτια αυτά έκαναν θραύση παντού στον μουσουλμανικό κόσμο και στη Μικρά Ασία. Σήμερα αυτή η κληρονομιά επιβιώνει και στη σικελική γρανίτα.

Παγωτό, αυτού του τύπου, υπήρχε και στην Αναγέννηση. Οι μάγειρες σε όλη τη βόρεια Ιταλία πειραματίζονταν με πουρέ φρούτων και πικάντικες κρέμες παγωμένες με αλπικό χιόνι. Τις συνταγές αυτές εμπλούτισε με γάλα και αυγά ο αρχιτέκτονας Μπερνάρντο Μπουονταλέντι (πολυτάλαντος σαν το όνομά του) στη Φλωρεντία τον 16ο αιώνα. Έφτιαχνε μια μεταξένια κρέμα που έγινε η βάση για το σύγχρονο παγωτό.

Και πάει λέγοντας. Τεχνίτες σε Φλωρεντία, Βενετία και Σικελία έφτιαξαν χειροκίνητες μηχανές με πάγο που συλλεγόταν από λάκκους χιονιού. Έφταχναν παγωτό σε μικρές ποσότητες που έπρεπε να καταναλωθεί άμεσα.

Ακόμα και όταν η ηλεκτρική ψύξη εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η παραγωγή παρέμεινε περιορισμένη λόγω του υψηλού κόστους.

Και το παγωτό δεν μπορούσε να ταξιδέψει. Έπρεπε να παρασκευάζεται και να καταναλώνεται κοντά στο σπίτι.

Όλα άλλαξαν στο Έμπολι, μια πόλη της Τοσκάνης δυτικά της Φλωρεντίας, και σε ένα ταπεινό γαλακτοκομείο.

Μετά τον πόλεμο και ενώ η πόλη προσπαθούσε να συνέλθει, ο Ρομέο Μπανιόλι, φύλακας σιδηροδρομικής διάβασης, ανέλαβε ένα μικρό γαλακτοκομείο στη Βία ντελ Τζίλιο. Μέχρι το 1946, ο μεγαλύτερος γιος του, Ρέντσο, το είχε μετατρέψει σε μπαρ. Το έλεγαν Sammontana. Σέρβιρε καφέ, γλυκά και, το καλοκαίρι, μικρές παρτίδες παγωτό, που διατηρούνταν χάρη στο παλιό ψυγείο τους.