Η «οδύσσεια» στη δυτική σαχάρα: σινεμά σε κατεχόμενα εδάφη

Η περιοχή – η οποία κατοικείται από τους Σαχράουι – υπήρξε αποικία της Ισπανίας. Ωστόσο, όταν κατά την τελική περίοδο του καθεστώτος Φράνκο η Ισπανία συμφώνησε το 1975 να αποχωρήσει από την αποικία, το Μαρόκο κατέλαβε το βόρειο τμήμα της περιοχής και η Μαυριτανία το νότιο.

Το Μέτωπο Πολισάριο, που είχε ιδρυθεί το 1973 ως εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Σαχράουι, ανακήρυξε την Αραβική Λαοκρατική Δημοκρατία της Σαχάρας τον Φεβρουάριο 1976 και άρχισε τον ανταρτοπόλεμο εναντίον των δύο χωρών.

Τελικά, ενώ η Μαυριτανία αποσύρθηκε, το Μαρόκο μονομερώς κατέλαβε τα εδάφη που έλεγχε η Μαυριτανία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν, μέχρι την κατάπαυση του πυρός του 1991, η οποία συνδέθηκε με σχέδιο του ΟΗΕ για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος αυτοδιάθεσης.

Σήμερα, η Ντάχλα βρίσκεται σε έδαφος το οποίο ο ΟΗΕ εξακολουθεί να κατατάσσει στα Μη Αυτοδιοικούμενα Εδάφη.

Μπορεί το Μαρόκο να ελέγχει de facto – με τη βία – το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Σαχάρας, αλλά το τελικό καθεστώς της περιοχής παραμένει άλυτο και αποτελεί αντικείμενο μακρόχρονης διαμάχης γύρω από το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Σαχράουι. Με άλλα λόγια, η κυριαρχία του Μαρόκου δεν αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ, ενώ το τελικό καθεστώς της περιοχής παραμένει άλυτο.

Τα εντυπωσιακά σκηνικά για την ταινία Οδύσσεια στη Δυτική Σαχάρα (Πηγή: https://www.tmz.com/photos/image_jpeg_20250224_0e486849fbc348b1a404b1fb627b9609/)

Ο Λαμπάτ θυμίζει ότι σήμερα, ως αποτέλεσμα της κατάστασης που διαμόρφωσε η πολιτική του Μαρόκου, ο μισός λαός του ζει σε προσφυγικούς καταυλισμούς στην έρημο της Αλγερίας και ο άλλος μισός σε ένα ασφυκτικό στρατιωτικο-αστυνομικό καθεστώς.

Στη συνέχεια ο Λαμπάτ καταφέρεται εναντίον των πρακτικών του κινηματογράφου της Δύσης μέσω τον οποίο εκμεταλλεύεται τον παγκόσμιο Νότο.

Από τα τόσα τοπία – που παραμένουν ακόμα ανέπαφα – στον πλανήτη, γιατί μια παραγωγή με προϋπολογισμό εκατομμυρίων να επιλέξει ένα κατεχόμενο σκηνικό, του οποίου οι κάτοικοι υποφέρουν;