Σουδάν, γάζα, ουκρανία - όσα δεν μπόρεσε να ακρωτηριάσει ο πόλεμος

Η ιστορία της δεν είναι μοναδική. Σε χώρες που μαστίζονται από πολέμους, τα γυναικόπαιδα αποτελούν τις πλέον ευάλωτες ομάδες όσων ξεριζώνονται βίαια από τις εστίες τους αναζητώντας ασφάλεια. Από τη νέα αυτή βάση που τους προσφέρεται καλούνται να ξανασταθούν στα πόδια τους, να γιατρέψουν τις πληγές τους και να παλέψουν για την ειρήνη που τους στερήθηκε όταν όλη τους η ζωή ανατράπηκε εν μια νυκτί.

Άλλοι επιλέγουν το – συχνά επικίνδυνο – ταξίδι προς χώρες της Ευρώπης, ενώ άλλοι παραμένουν κοντά στις εστίες τους βοηθώντας επιζώντες, φέρνοντάς τους σε επαφή με κρίσιμες υπηρεσίες ή μεταδίδοντας πληροφορίες που σώζουν ζωές. Το τραύμα του πολέμου, ωστόσο, είναι πολύ βαρύ ψυχικό φορτίο από μόνο του, ακόμα και στις καλύτερες μετέπειτα συνθήκες.

Οι περιπτώσεις της 27χρονης Άλι και της συνομήλικής της Ματζίντα Αλ Νουρ από το Σουδάν, τις οποίες παρουσιάζει το UN Women, είναι χαρακτηριστικές του θάρρους και της ηγετικής ικανότητας πολλών γυναικών που μετέτρεψαν τον πόνο σε κίνητρο για δράση.

Το τραύμα του πολέμου είναι πολύ βαρύ ψυχικό φορτίο από μόνο του, ακόμα και στις καλύτερες μετέπειτα συνθήκες

Πριν από τον πόλεμο, η Άλι ζούσε μια συνηθισμένη ζωή στο Χαρτούμ, ενώ συμμετείχε εθελοντικά σε κοινοτικά προγράμματα για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα. Όταν τον Απρίλιο του 2023 ξέσπασαν σφοδρές μάχες μέσα στην πρωτεύουσα έπειτα από μήνες πολιτικής έντασης, επί δύο εβδομάδες ξυπνούσε με τον ήχο των πυροβολισμών.

In #Sudan, women are standing in solidarity, helping survivors heal and building stronger communities in the face of conflict.

Η 27χρονη πέρασε πέντε μήνες σε έναν καταυλισμό στην πολιτεία του Νείλου. Περιτριγυρισμένη από εκατοντάδες εκτοπισμένες γυναίκες και κορίτσια, ήρθε αντιμέτωπη με αμέτρητες ιστορίες απώλειας, βίας και δυσκολιών, παρόμοιων με το δικό της τραύμα. Ωστόσο, επέλεξε να στηρίξει τους άλλους.

Η 33χρονη Σαμίρα έχει εκτοπιστεί επτά φορές από το 2003, όταν ξέσπασε εμφύλιος στο χωριό της στο Σουδάν, υπομένοντας απώλειες και τραυματισμούς. Η οικογένειά της ασχολούνταν με τη γεωργία και η ίδια ονειρευόταν να πάει μια μέρα στο Χαρτούμ για να σπουδάσει νομικά και να γίνει δικαστής.

Ο βίαιος ξεριζωμός έβαλε τέλος στα όνειρά της, αλλά όταν παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στην Ελ Τζενέινα, η ζωή της φαινόταν σταθερή για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια, λέει. Ο σύζυγός της ασχολούνταν με το εμπόριο αγαθών μεταξύ Σουδάν και Τσαντ, οι δουλειές πήγαιναν καλά, οι δυο τους μεγάλωσαν πέντε παιδιά.

Όταν οι συγγενείς ζήτησαν να παντρευτεί τον μικρότερο αδελφό του αποθανόντος συζύγου της, σύμφωνα με την παράδοση, εκείνη το έσκασε. Μετακόμισε στο νοτιοδυτικό Σουδάν με τα τρία παιδιά της, αλλά ο πόλεμος τους βρήκε και εκεί. Η Σαμίρα έχασε το δεξί της χέρι σε μια έκρηξη και την όρασή της από το ένα μάτι. Ο μεγαλύτερος γιος της έφυγε από το Κόρσι πριν από έναν μήνα για να ακολουθήσει το επικίνδυνο μονοπάτι των μεταναστών προς το Μαρόκο, ελπίζοντας να φτάσει στην Ευρώπη και να βρει δουλειά. Από τότε δεν έχει νέα του.