Από τη βραζιλία στην ισπανία: πώς η ακροδεξιά «αγγίζει» τις γυναίκες και θριαμβεύει

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών χαρίζουν χαμόγελα στην ακροδεξιά στη Δύση. Μετά την πρόσφατη επιτυχία της Εναλλακτικής για τη Γερμανία στη Σαξονία-Άνχαλ, στη μεν Βραζιλία, ο πρώτος γύρος προεδρικών εκλογών έφερε τον Φλάβιο Μπολσονάρου στην πρώτη θέση, και η ανακοίνωση πρόωρων εκλογών στην Ισπανία βρίσκει τον Σαντιάγο Αμπασκάλ, ηγέτη του σκληροπυρηνικού Vox εντυπωσιακά ανεβασμένο στις δημοσκοπήσεις. Κοινό στοιχείο, ωστόσο, είναι ότι η άκρα δεξιά επιχειρεί να ενισχύσει την απήχησή της σε ένα παραδοσιακά δύσκολο ακροατήριο: τις γυναίκες

Στις 4 Οκτωβρίου ο ακροδεξιός γερουσιαστής και γιος του πρώην προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρου, κατέλαβε την πρώτη θέση στον πρώτο γύρο των εκλογών (Φιλελεύθερο Κόμμα (PL)). Πλέον θα μονομαχήσει με τον δεύτερο Λούλα ντα Σίλβα στις 25 Οκτωβρίου 2026.

Δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι, περισσότερες γυναίκες στη Βραζιλία προτιμούν τον Λούλα από τον Φλάβιο. Η Μισέλ, ωστόσο, έχει εξελιχθεί σε βασικό όπλο του μπολσοναρισμού στην προσπάθειά του να περιορίσει αυτό το χάσμα, οικοδομώντας τα τελευταία χρόνια ένα ισχυρό δίκτυο συντηρητικών γυναικών

Η εκστρατεία της Μισέλ ξεπέρασε κατά πολύ αντίστοιχες προσπάθειες της αριστεράς. Σύμφωνα με την PL Mulher, περισσότερες από 72.000 γυναίκες εντάχθηκαν στην οργάνωση κατά τη διάρκεια της θητείας της, η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο. Μόνο μεταξύ Μαρτίου 2023 και Ιουλίου 2024, το PL απέκτησε 51.263 νέα γυναικεία μέλη, περισσότερα από τα διπλάσια σε σχέση με εκείνα που προστέθηκαν στο Εργατικό Κόμμα του Λούλα κατά την ίδια περίοδο. Στις δημοτικές εκλογές του 2024 εξελέγησαν 995 γυναίκες που υποστηρίχθηκαν από την PL Mulher.

Ο συνδυασμός γυναικείας ηγεσίας και αντιφεμινιστικής πολιτικής που εκπροσωπεί η Μισέλ αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης περιφερειακής μετατόπισης. Μια δεκαετία φεμινιστικής κινητοποίησης σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική έφερε τη βία κατά των γυναικών, τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και την πολιτική εκπροσώπηση στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου. Όμως η άκρα δεξιά απέκτησε δύναμη και αντέδρασε σε πολλά από αυτά τα κεκτημένα, λέει η Ντέλα Κόστα.

Αν στη Βραζιλία η Μισέλ προσφέρει στις συντηρητικές γυναίκες ένα πρότυπο πολιτικής συμμετοχής χωρίς φεμινισμό, το Vox επιχειρεί να εντάξει ένα κατεξοχήν γυναικείο αίτημα, την ασφάλεια, στην αντιμεταναστευτική του ατζέντα.

Όπως σημειώνει η El Pais, η τάση των γυναικών προς αρνητικότερες αντιλήψεις και σκληρότερες θέσεις ωφελεί το ακροδεξιό Vox.

Παρότι οι άνδρες εξακολουθούν σε μεγαλύτερο βαθμό από τις γυναίκες να θεωρούν τον Αμπασκάλ τη λύση για τη μετανάστευση, η ταχύτητα με την οποία ενισχύεται αυτή η πεποίθηση μεταξύ των γυναικών είναι πολύ μεγαλύτερη, αναφέρει η El Pais.

Μόλις πριν από δύο χρόνια, το 22,6% των ανδρών θεωρούσε το Vox το πλέον κατάλληλο κόμμα για τη διαχείριση της μετανάστευσης, σχεδόν δέκα μονάδες περισσότερο από τις γυναίκες. Τώρα το ποσοστό των ανδρών είναι 28,8% και των γυναικών εκτοξεύτηκε στο  25,4%.

Ενώ τον Σεπτέμβριο του 2024, για τις γυναίκες, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας (PSOE) ήταν το προτιμώμενο κόμμα για τη διαχείριση της μετανάστευσης, σήμερα είναι το Vox.