Ο πόλεμος στο ιράν γνωστοποίησε την «αχίλλειο πτέρνα» του τραμπ

Επτά εβδομάδες πολέμου απέτυχαν να ανατρέψουν τους θεοκρατικούς ηγέτες του Ιράν ή να τους αναγκάσουν να ικανοποιήσουν όλα τα αιτήματα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, αλλά για τους αντιπάλους και τους συμμάχους των ΗΠΑ έφεραν στο προσκήνιο μία από τις κεντρικές του αδυναμίες: την οικονομική πίεση.

Ακόμη και με την ανακοίνωση του Ιράν την Παρασκευή ότι ανοίγει ξανά το Στενό του Ορμούζ στη ναυσιπλοΐα, η κρίση στη Μέση Ανατολή αποκάλυψε τα όρια της προθυμίας του Τραμπ να ανεχθεί τον εγχώριο οικονομικό πόνο.

Ο Τραμπ ενώθηκε με το Ισραήλ επιτιθέμενος στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, επικαλούμενος, όπως είπε, άμεσες απειλές ασφαλείας, ειδικά όσον αφορά το πυρηνικό του πρόγραμμα. Αλλά τώρα, με τις τιμές της βενζίνης στις ΗΠΑ στα ύψη, τον πληθωρισμό να αυξάνεται και τα ποσοστά αποδοχής του να πέφτουν, ο Τραμπ τρέχει να εξασφαλίσει μια διπλωματική συμφωνία που θα μπορούσε να ανακόψει τις επιπτώσεις στο εσωτερικό.

Το Ιράν έχει δεχθεί ισχυρό στρατιωτικό πλήγμα, αλλά απέδειξε ότι μπορεί να επιβάλει οικονομικό κόστος που ο Τραμπ και οι βοηθοί του υποτίμησαν, εξαπολύοντας το χειρότερο παγκόσμιο ενεργειακό σοκ όλων των εποχών, αναφέρουν αναλυτές.

Ο Τραμπ έχει συχνά υποβαθμίσει δημοσίως τις εγχώριες οικονομικές ανησυχίες που προκαλούνται από τον πόλεμο.

Ωστόσο, δύσκολα μπορεί να αγνοήσει ότι, αν και οι ΗΠΑ δεν εξαρτώνται από το ένα πέμπτο των παγκόσμιων αποστολών πετρελαίου που ουσιαστικά μπλοκαρίστηκαν από τον ασφυκτικό κλοιό του Ιράν στο Στενό, το αυξανόμενο ενεργειακό κόστος έχει πλήξει τους Αμερικανούς καταναλωτές. Η προειδοποίηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για κίνδυνο παγκόσμιας ύφεσης εντείνει την κατήφεια.

Η πίεση για μια διέξοδο από τον μη δημοφιλή πόλεμο έχει αυξηθεί, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι του Τραμπ υπερασπίζονται οριακές πλειοψηφίες στο Κογκρέσο ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει περάσει απαρατήρητο από τους ηγέτες του Ιράν, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τον έλεγχό τους στο στενό για να ωθήσουν την ομάδα του Τραμπ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αναλυτές αναφέρουν ότι οι αντίπαλοι των ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, ενδέχεται να αντλήσουν το δικό τους δίδαγμα: ενώ ο Τραμπ έχει δείξει διάθεση για χρήση στρατιωτικής βίας στη δεύτερη θητεία του, αναζητά μια διπλωματική διέξοδο μόλις η οικονομική πίεση γίνει άβολη στο εσωτερικό.

Η απότομη στροφή του Τραμπ στις 8 Απριλίου, από τις αεροπορικές επιδρομές στη διπλωματία, ακολούθησε την πίεση από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τμήματα της βάσης του, του κινήματος MAGA.