Ισραήλ: περισσότερες από 26.000 συλλήψεις παλαιστινίων και 2.000 συλλήψεις παιδιών σε δυτική όχθη και ιερουσαλ

Οργανώσεις Παλαιστινίων Κρατουμένων δημοσίευσαν έγγραφο σε σχέση με τις συλλήψεις στα 3 χρόνια του πολέμου στη Γάζα που επεκτάθηκε στην Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ με την μορφή επιδρομών, συλλήψεων και κατεδαφίσεων σπιτιών.

• Ενενήντα δύο νεκροί μεταξύ των κρατουμένων, των οποίων η ταυτότητα έχει επιβεβαιωθεί, ενώ η τύχη δεκάδων κρατουμένων από τη Γάζα παραμένει άγνωστη λόγω εξαφάνισης μετά από σύλληψη.

• Πάνω από 26.000 περιπτώσεις συλλήψεων στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ, από την αρχή της γενοκτονίας (δεν περιλαμβάνονται οι συλλήψεις στη Λωρίδα της Γάζας, οι οποίες εκτιμάται ότι είναι χιλιάδες, λόγω των ακραίων δυσκολιών στην τεκμηρίωση και την παρακολούθηση, όπως αναφέρεται).

• Πάνω από 800 γυναίκες που έχουν συλληφθεί και κρατηθεί, καθώς και πάνω από 2.000 περιπτώσεις συλλήψεων παιδιών.

Η διοικητική κράτηση είναι η σύλληψη με την υποψία τέλεσης αδικήματος, εγκρίνεται από τα κατά τόπους στρατοδικεία και ανανεώνεται ανά τρίμηνο ή εξάμηνο. Αποτελεί κράτηση χωρίς έγκλημα, χωρίς κατηγορητήριο, με την υποψία και μόνο αδικήματος. Πρόκειται για ανανεώσεις επί ανανεώσεων χωρίς να υπάρχουν δικονομικοί λόγοι.

Η πιο γνωστή περίπτωση κρατουμένου υπό τις διατάξεις της διοικητικής κράτησης είναι του Χουσάμ Αμπού Σαφίγια του διευθυντή του νοσοκομείου Καμάλ Αντουάν που αρνήθηκε να εκκενώσει το νοσοκομείο και να εγκαταλείψει τους ασθενείς του. Ο γιατρός κρατείται τουλάχιστον 22 μήνες.

Ο κρατούμενος που τελεί από διοικητική κράτηση, δεν παρουσιάζεται σε δικαστήριο ενώπιον δικαστή και δεν του αποδίδονται κατηγορίες για παραβίαση αδικήματος θεσμοθετημένου νόμου.

Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη είναι θεμελιώδες στον ανθρώπινο πολιτισμό. Οι βάσεις του τέθηκαν στην Αρχαία Αθήνα, μπήκαν στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, εμφανίζονται ξανά στoν Μεγάλο Χάρτη των Ελευθεριών – Magna Carta το 1215 και επανεμφανίζονταν σε κάθε Σύνταγμα και κάθε επανάσταση και τα μετεπαναστατικά χρόνια από την Γαλλία έως τις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα από το 1953 και έπειτα το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη εξέλειψε μόνο κατά την επταετία 1967-1974, δηλαδή το διάστημα της Χούντας των Συνταγματαρχών.