«τραμπαλούζα»

Κάτι τέτοιο θυμίζουν οι φετινοί κεντρικοί εορτασμοί για την 4η Ιουλίου στην αμερικανική πρωτεύουσα, την Ουάσιγκτον, σε μια χρονιά-ορόσημο για ολόκληρο το αμερικανικό έθνος.

Η συμπλήρωση 250 ετών από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας θα έπρεπε κανονικά να είναι αποτελεί μια γιορτή εθνικής ενότητας και υπερηφάνειας.

Όμως ο Τραμπ -ένας διχαστικός πρόεδρος, με δημόσια επιδεικνυόμενο ναρκισσισμό και έντονη αυτοαναφορικότητα- την έχει μετατρέψει σε φόρο τιμής στον εαυτό του.

Αν και με τις πολιτικές του υποσκάπτει τα ιδανικά των Ιδρυτών Πατέρων των ΗΠΑ, έσπευσε να σφετεριστεί την ιστορική επέτειο με το που ξαναπάτησε το πόδι του στον Λευκό Οίκο.

Αυτά, υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, ακραίο καύσωνα και υψηλή πιθανότητα βραδινών καταιγίδων…

Κατά μια έννοια, η συνολική εικόνα αποτελεί μια οιονεί αντανάκλαση του χάους της εποχής Τραμπ 2.0.

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει βαλτώσει στον αδιέξοδο πόλεμο στο Ιράν -το νέο σκληροπυρηνικό καθεστώς του οποίου φρόντισε να κλέψει από την τραμπική επικοινωνιακή παράσταση, αρχίζοντας την εξαήμερη κηδεία του δολοφονηθέντα (από τις 28 Φεβρουαρίου) ανώτατου ηγέτη του, αγιατολάχ Αλί Χαμενεϊ, ανήμερα της 4ης Ιουλίου.

Στηριζόμενη σε ιδιωτικά κεφάλαια, αλλά και σε ομοσπονδιακά κονδύλια, κατηγορείται ευθέως από τους Δημοκρατικούς ότι προωθεί την τραμπική πολιτική ατζέντα.

Αλλοίωσε την εθνική αφήγηση των επετειακών εορτασμών, προβάλλοντας τις θετικές, πατριωτικές πτυχές της αμερικανικής Ιστορίας και υποβαθμίζοντας τις πιο σκοτεινές: από τη δουλεία, έως τη βάναυση μεταχείριση των ιθαγενών πληθυσμών.

Είναι σαν να ρίχνεις αλάτι στις πληγές ενός έθνους που φτιάχτηκε από αποίκους και μετανάστες, στήριξε την ταυτότητα και την οικονομική του ανάπτυξη στην πολυπολιτισμικότητα και, τώρα, καθώς μετρά 250 χρόνια, είναι διχασμένο και ακραία πολωμένο.