H γαλλία του 2026 δεν είναι ελλάδα του 2011 - είναι χειρότερα
Η αντιμετώπιση των προβλημάτων συνδέεται με το δημοσιονομικό αδιέξοδο της 2ης μεγαλύτερης οικονομίας της ευρωζώνης. Η Γαλλία όμως δεν είναι Ελλάδα του 2011. Σύμφωνα με τον κορυφαίο ειδικό σε θέματα οικονομίας Βόλφγκανγκ Μυνχάου, αυτό ενδέχεται να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα.
Υπενθυμίζεται ότι η κρίση χρέους στη χώρας μας ξέσπασε το 2010 αποκαλύπτοντας τις αδυναμίας της ευρωζώνης. Όταν οι αγορές έπαψαν να δανείζουν τη χώρα με βιώσιμα επιτόκια, οι ευρωπαϊκές χώρες και το ΔΝΤ της έδωσαν δάνεια, με αντάλλαγμα περικοπές μισθών και συντάξεων, αυξήσεις φόρων και ιδιωτικοποιήσεις, δηλαδή τα μνημόνια.
Τα δημοσιονομικά προβλήματα της Γαλλίας και ο κίνδυνος να εξελιχθούν σε κρίση χρέους υπενθυμίζουν με τον πιο ζοφερό τρόπο ότι ο τρόπος που διαχειρίστηκε η Ευρώπη την Ελλάδα δεν έλυσε τα δομικά προβλήματα της ευρωζώνης, της οποίας η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα αμφισβητείται από τον Μυνχάου σε ανάλυσή του.
Η Ελλάδα χρωστούσε περίπου 350 δισ. ευρώ το 2011, ενώ η Γαλλία περίπου 3,6 τρισ. ευρώ, δηλαδή σχεδόν δέκα φορές περισσότερα.
Αυτή τη στιγμή, το κόστος δανεισμού της Γαλλίας μέσω δεκαετών ομολόγων υπερβαίνει το 5%, ενώ οι αντίστοιχες ιταλικές αποδόσεις είναι λίγο χαμηλότερες.
Ωστόσο, η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη που κατά τον Μυνχάου, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν κάποιος υποψήφιος για τη γαλλική προεδρία θα μπορέσει να πετύχει ταυτόχρονα όλα τα ακόλουθα: να θέσει υπό έλεγχο το δημοσιονομικό έλλειμμα, να αποφύγει τις κοινωνικές αναταραχές, να συμμορφωθεί με τους ευρωπαϊκούς κανόνες και να παραμείνει στην ευρωζώνη.
Παρότι κανένας από τους βασικούς υποψηφίους για τη γαλλική προεδρία δεν επιθυμεί την αποχώρηση από την ευρωζώνη, ο Μυνχαου δεν αποκλείει το ενδεχόμενο στάσης πληρωμών, εφόσον η Γαλλία αδυνατεί να εξυπηρετήσει το χρέος της. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρώ, καθώς τα κρατικά ομόλογα χρησιμοποιούνται ως εγγυήσεις για τη ρευστότητα που λαμβάνουν οι τράπεζες από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η στάση πληρωμών, πάντως, δεν συνεπάγεται αυτομάτως έξοδο από το ευρώ, καθώς πρηγούνται διαδικασίες.
‘Ετσι, ο ίδιος εκτιμά πως η αποχώρηση από την ευρωζώνη θα μπορούσε κάλλιστα να αποδειχθεί η ευκολότερη επιλογή, ιδίως αν δεν ενδιαφέρεται ο μελλοντικός πρόεδρος για τις συνέπειες στον υπόλοιπο κόσμο.
Αν και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα ξεσπάσει η κρίση, ο Μινχάου προειδοποιεί πως μόλις οι επενδυτές καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι μια χώρα δεν είναι δυνατόν να αντεπεξέλθει στην αποπληρωμή του χρέους της, τα επιτόκια αναπόφευκτα θα αρχίσουν να εκτοξεύονται.
Επιφανειακά, ο Μυνχάου καταλήγει ότι η κρίση του ευρώ τελείωσε όταν η ΕΚΤ στήριξε τις αγορές κρατικών ομολόγων μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης. Όμως, προσθέτει ότι το υποκείμενο πρόβλημα της οικονομικής απόκλισης μεταξύ των κρατών-μελών δεν επιλύθηκε ποτέ πραγματικά, ενώ οι λύσεις είχαν σχεδιαστεί μόνο για μικρές οικονομίες.
