Οι 3+1 αδικίες στις συντάξεις χηρείας

Σε 4 σημεία επικεντρώνονται οι αδικίες – στρεβλώσεις με το νέο καθεστώς στις συντάξεις χηρείας που δημιουργήθηκε πρόσφατα  με τον νόμο 5322/2026 και προκαλεί αντιδράσεις καθώς και  μαζικές προσφυγές στη Δικαιοσύνη.

Παρά τη νέα ρύθμιση, χιλιάδες δικαιούχοι εξαιρέθηκαν, δίνοντας έδαφος για νομικές διεκδικήσεις λόγω άνισης μεταχείρισης. Μεταξύ άλλων, ο νέος νόμος για τις συντάξεις χηρείας όρισε ρητά ότι δεν επιστρέφονται αναδρομικά τα ποσά που περικόπηκαν κατά την τριετία από το 2020 έως το 2026. Αυτή ακριβώς η άρνηση καταβολής των αναδρομικών για το διάστημα που ίσχυε η περικοπή αποτελεί το κύριο αντικείμενο δικαστικών προσφυγών από συνταξιούχους που διεκδικούν τα χαμένα ποσά των προηγούμενων ετών.

Οι 4 αδικίες – στρεβλώσεις με τον νέο νόμο των συντάξεων χηρείας είναι οι παρακάτω:

1 Περίπου 100.000 δικαιούχοι, στους οποίους ο θάνατος του συζύγου ή της συζύγου είχε επέλθει πριν από τις 13 Μαΐου 2016, παραμένουν εκτός της νέας ρύθμισης.

2 Οι 8.552 συνταξιούχοι Δημοσίου, που είχαν ήδη υποστεί τις περικοπές, πήραν πίσω το 70% αλλά όχι τα χαμένα ποσά των προηγούμενων ετών.

3 Η κατάργηση της περικοπής δεν καταλαμβάνει τις επικουρικές συντάξεις λόγω θανάτου.

4 Συνταξιούχος του πρώην ΟΓΑ, ο οποίος λαμβάνει δική του σύνταξη γήρατος, αρχίζει να λαμβάνει και σύνταξη λόγω θανάτου, διακόπτεται – με βάση το παλαιό θεσμικό πλαίσιο του ΟΓΑ – το τμήμα της βασικής αγροτικής σύνταξης που εξακολουθεί να του καταβάλλεται.

Ειδικότερα η πρώτη και μεγάλη στρέβλωση είναι η εξής: με τον ν. 5322/2026 καταργήθηκε η περικοπή της σύνταξης χηρείας από το 70% στο 35% μετά την παρέλευση τριετίας. Ωστόσο, η κυβερνητική παρέμβαση δεν αντιμετωπίζει συνολικά το πρόβλημα, καθώς αφήνει εκτός σημαντικό αριθμό συνταξιούχων και δημιουργεί στην πράξη δικαιούχους δύο ταχυτήτων.

Περίπου 100.000 συνταξιούχοι χηρείας, οι οποίοι λαμβάνουν και δική τους σύνταξη και έχασαν τον ή τη σύζυγό τους πριν από τις 13 Μαΐου 2016, εξακολουθούν να υπάγονται σε δυσμενέστερο καθεστώς.

Η ένσταση των συνταξιουχικών οργανώσεων είναι ότι η ημερομηνία θανάτου δημιουργεί πλέον δύο διαφορετικά καθεστώτα.