Κίνα και ρωσία γράφουν ξανά τον ενεργειακό χάρτη - το «big deal» που προωθούν πούτιν και σι
Η κλιμάκωση της έντασης και ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή επανακαθορίζουν ριζικά τις παγκόσμιες ενεργειακές ισορροπίες, ωθώντας την Κίνα και τη Ρωσία σε ακόμη στενότερη στρατηγική και ενεργειακή συμπόρευση.
Οι πρόσφατες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και η αστάθεια στις θαλάσσιες εμπορικές οδούς αναδιαμορφώνουν τον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη, ωθώντας την Κίνα και τη Ρωσία σε μια στενότερη στρατηγική συμμαχία
Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το 20% των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου και φυσικού αερίου, έχει προκαλέσει διεθνή αναστάτωση.
Η Κίνα, ως ένας από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς καυσίμων από την Τεχεράνη, είδε τις ροές της από το θαλάσσιο αυτό πέρασμα σχεδόν να μηδενίζονται, με αποτέλεσμα να αναζητά άμεσα εναλλακτικές λύσεις.
Στο επίκεντρο των συνομιλιών μεταξύ του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Σι Τζινπίνγκ θα βρεθεί η προώθηση του αγωγού φυσικού αερίου Power of Siberia 2, δυναμικότητας 50 δισ. κυβικών μέτρων ετησίως.
Ο αγωγός μήκους 2.600 χλμ.θα ανακατευθύνει προς την Κίνα τα ρωσικά κοιτάσματα που παλαιότερα εξυπηρετούσαν την Ευρώπη, προσφέροντας στο Πεκίνο άφθονο και φθηνό καύσιμο (σε τιμές περίπου ένα τρίτο χαμηλότερες από αυτές που αγόραζε η Ευρώπη).
Θα συμπληρώσει τον υπάρχοντα αγωγό Power of Siberia 1, ο οποίος μετέφερε 38 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Κίνα πέρυσι. Τον Σεπτέμβριο, κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνάντησης μεταξύ Πούτιν και Σι, οι δύο πλευρές συμφώνησαν να αυξήσουν τη χωρητικότητα του PS2 σε 44 δισεκατομμύρια κυβικά ετησίως.
Η συνεργασία αυτή εξυπηρετεί απόλυτα και τις δύο πλευρές. Από τη μία πλευρά, η Ρωσία –εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία και των δυτικών κυρώσεων– εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το εμπόριο με την Κίνα για να εξασφαλίσει νέες πηγές εσόδων.
Η Ρωσία προωθεί την κατασκευή του έργου εδώ και χρόνια. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη Gazprom, την κρατική εταιρεία φυσικού αερίου της Ρωσίας, μετά την απώλεια μεγάλου μέρους της ευρωπαϊκής αγοράς.
Από την άλλη, το Πεκίνο επιδιώκει μακροπρόθεσμη ενεργειακή ασφάλεια, καθώς υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για το αν η αγορά θα επιστρέψει ποτέ στην προπολεμική κανονικότητα.
