Ανάπτυξη δεν είναι μόνο αεπ – πώς διδάσκουν την ευημερία ιθαγενείς αμερικής και νέας ζηλανδίας

Οι πρώην πρωθυπουργοί της Ισλανδίας, Κατρίν Τζακομπσντότιρ και της Σκωτίας, Νίκολα Στέρτζον, έγραψαν στο ΤΙΜΕ για την ευημερία. Η ευημερία, όπως την περιγράφουν οι πολίτες στις δημοσκοπήσεις, δεν είναι αφηρημένες φιλοδοξίες. Είναι οι προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή ζωή, όπως την περιγράφουν κι άλλες μελέτες

Το ΑΕΠ, αν και είναι μέτρο της οικονομικής δραστηριότητας μιας χώρας και των αγαθών που παράγει, απέχει πολύ από το να περιγράφει ευημερία.

Μερικά παραδείγματα. Το ΑΕΠ μιας χώρας αυξάνεται όταν υλοτομείται ένα δάσος. Όταν καθαρίζεται μια πετρελαιοκηλίδα. Αυξάνεται με την οικονομική κερδοσκοπία.

Ευημερία σημαίνει μέτρα που θα εξασφαλίζουν τα δικαιώματα του παιδιού στην υγεία, την εκπαίδευση, το παιχνίδιΑλλά δεν περιγράφει τη φροντίδα που ο γονιός προσφέρει στο παιδί του. Τη φροντίδα του παιδιού σε έναν ηλικιωμένο γονέα. Την προστασία του περιβάλλοντος. Ή ακόμα, το γεγονός ότι μια γυναίκα περπατάει στον δρόμο νύχτα, χωρίς να φοβάται. Ούτε αν οι πολίτες ψηφίζουν γιατί εμπιστεύονται τους θεσμούς. Ή αν ο ασθενής μπορεί να έχει άμεση πρόσβαση στον γιατρό, αντί να περιμένει μήνες.

Στα μέτρα που έλαβαν στην Ισλανδία, που εισήγαγε 39 δείκτες για την ευημερία, επέκτειναν τη γονική άδεια στους 12 μήνες. Με αυτόν τον τρόπο, αναγνωρίσαμε ότι η φροντίδα, η οικογενειακή ζωή, η ισότητα των φύλων και η οικονομία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και ότι ο χρόνος των πατέρων με τα παιδιά τους αξίζει να προστατευτεί, λέει η Τζακομπσντότιρ.

Στη Σκωτία, εισήχθη ένα Παρατηρητήριο Οικονομίας της Ευημερίας. Και εισήχθησαν μέτρα όπως ο διπλασιασμός της προσχολικής εκπαίδευσης, ένα Baby Box για την εξίσωση των ξεκινημάτων των παιδιών στη ζωή, επιδόματα παιδιού για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας. Αλλά και η Κοινοτική Οικοδόμηση Πλούτου για να διασφαλιστεί ότι οι δημόσιες δαπάνες, η γη και τα περιουσιακά στοιχεία δημιουργούν διαρκή αξία σε τοπικό επίπεδο.

Στέρτζον και Τζακομπσντότιρ αναγνωρίζουν ότι οι αλλαγές στα οικονομικά συστήματα απαιτούν χρόνο, αλλά η πρόοδος ξεκινά αλλάζοντας.

Αλλά συμφωνούν ότι η μέτρηση αυτού που έχει σημασία είναι μόνο η αρχή. Οι δείκτες για την ευημερία πρέπει επίσης να διαμορφώνουν τους προϋπολογισμούς, τις πολιτικές αποφάσεις και τον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις λογοδοτούν. Τα νομικά συστήματα πρέπει επίσης να το υποστηρίζουν αυτό.

Το Μπουτάν, για παράδειγμα, υποστηρίζει αυτό το επιχείρημα για περισσότερα από 50 χρόνια με το πλαίσιο της Ακαθάριστης Εθνικής Ευτυχίας. Αυτό επικεντρώνεται σε εννέα διαφορετικές διαστάσεις της ευημερίας. Μεταξύ αυτών, το βιοτικό επίπεδο, η υγεία, η εκπαίδευση και η οικολογική ποικιλομορφία.

Ήδη στη Γενεύη δημιουργήθηκε ένας οδικός χάρτης για την εξάλειψη της φτώχειας, που δεν θα βασίζεται στην ατελείωτη ανάπτυξη. Περισσότεροι από 400 συνεισφέροντες (κυβερνήσεις, συνδικάτα, κοινωνικά κινήματα, υπηρεσίες του ΟΗΕ και πανεπιστήμια) καθόρισαν μέτρα που ήδη λειτουργούν σε διαφορετικά μέρη. Περιλαμβάνουν από την κοινωνική προστασία και φροντίδα, τη φορολογία, τις καθολικές βασικές υπηρεσίες και τα δικαιώματα της φύσης, τη διακυβέρνηση του εμπορίου, του χρέους και των οικονομικών.