Η ναυτιλία σε έναν κόσμο αναταράξεων – μαρινάκης και φράγκου για το παγκόσμιο εμπόριο

Η διεθνής ναυτιλία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν νέο και λιγότερο προβλέψιμο κόσμο — πιο κατακερματισμένο, με περισσότερες γεωπολιτικές εντάσεις, βεβαρημένο από ενεργειακή ανασφάλεια, εμπορικούς περιορισμούς, υψηλότερα κόστη και νέες τεχνολογικές απαιτήσεις. Σε αυτό το περιβάλλον, το ζητούμενο για τον κλάδο δεν είναι πλέον απλώς να αντέξει τις αναταράξεις, αλλά να προσαρμοστεί, να διαχειριστεί τους κινδύνους, να προστατεύσει πληρώματα και πλοία και ταυτόχρονα να διασφαλίσει ότι το παγκόσμιο εμπόριο και η ενέργεια θα συνεχίσουν να ρέουν.

Αυτό ήταν το βασικό μήνυμα που ανέδειξαν ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ιδρυτής και πρόεδρος της Capital Maritime & Trading Corp., και η Αγγελική Φράγκου, πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος της Navios Maritime Partners, μιλώντας από το Annual Government Roundtable του Economist στο Λαγονήσι, σε συζήτηση για το εμπόριο και τη γεωπολιτική με συντονιστή τον Daniel Franklin  του Economist. Οι δύο Έλληνες εφοπλιστές περιέγραψαν μια ναυτιλία που λειτουργεί πλέον σε συνθήκες συνεχούς κρίσης, αλλά και έναν κλάδο που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική αξία για κυβερνήσεις, οικονομίες και επιχειρήσεις.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε η πρόταση Μαρινάκη για την επιβολή τέλους διέλευσης στα Στενά του Ορμούζ με αντάλλαγμα την ελεύθερη και ασφαλή ναυσιπλοΐα — μια ιδέα που, όπως είπε, έχει ήδη διατυπώσει επισήμως προς την αμερικανική κυβέρνηση. Ερωτηθείς από τον Daniel Franklin γιατί ένας εφοπλιστής θα ήθελε να πληρώνει τέλη, και αν αυτό θα μπορούσε όντως να συμβεί, ο ιδρυτής της Capital Maritime ανέπτυξε διεξοδικά το σκεπτικό του.

Πρώτα απ’ όλα, αυτή ήταν μια πρόταση που κατατέθηκε κατά τη διάρκεια των Ποσειδωνίων πριν από έναν μήνα στην Αθήνα. Έχω στείλει επίσης αυτή την πρόταση στην κυβέρνηση Τραμπ και είναι επίσημη. Πιστεύω ότι είναι το σωστό βήμα για να προχωρήσουμε. Και μπορώ να εξηγήσω το επιχείρημά μου. Πρώτον, αυτή τη στιγμή, αλλά και όλα αυτά τα χρόνια, πληρώνουμε εξάλλου ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου (war risk premiums), είτε υπάρχει πόλεμος είτε όχι, λόγω του ρίσκου που συνεπάγεται η εμπορική δραστηριότητα στην περιοχή. Αυτή τη στιγμή, τα ασφάλιστρα κυμαίνονται από 1 έως 3 εκατομμύρια δολάρια, ανάλογα με την αξία του πλοίου. Πρόκειται λοιπόν για ένα σημαντικό έξοδο. Έτσι, εαν υπάρχει ένα τέλος διέλευσης και ελεύθερη ναυσιπλοΐα, δεν πληρώνεις το ασφάλιστρο πολεμικού κινδύνου, το οποίο, όπως είπα, είναι αρκετά υψηλό.

Το ποσό των χρημάτων από αυτά τα τέλη διέλευσης θα μπορούσε να μοιραστεί, όπως αναφέρεται στην πρόταση, μεταξύ όλων των χωρών του αραβικού κόσμου που έχουν ήδη πληγεί και έχουν υποστεί ζημιές από αυτόν τον πόλεμο, του Ιράν, και φυσικά, ένα ποσοστό θα μπορούσε να κατευθυνθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για όλα αυτά τα τεράστια έξοδα αυτής της πολεμικής επιχείρησης. Οπότε πιστεύω ότι θα αποτελούσε μια συνθήκη αμοιβαίου οφέλους (win-win) για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και όλοι θα έβγαιναν κερδισμένοι από αυτό, και κυρίως ο κόσμος και η παγκόσμια οικονομία.

Ο Daniel Franklin του Economist συντόνισε τη συζήτηση της Αγγελικής Φράγκου, πρόεδρο και διευθύνουσα σύμβουλο της Navios Maritime Partners με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, ιδρυτή και πρόεδρο της Capital Maritime & Trading Corp.

Ο Μαρινάκης τοποθέτησε την πρόταση σε ένα φόντο διαδοχικών κρίσεων που, όπως υποστήριξε, έχουν αλλάξει μόνιμα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ναυτιλία.

Πρώτα απ’ όλα, αυτό που έχουμε δει τα τελευταία έξι χρόνια είναι εντελώς πρωτοφανές. Εννοώ, είχαμε τον Covid, τη Διώρυγα του Παναμά, είχαμε το κλείσιμο της Διώρυγας του Σουέζ με τον πόλεμο στην Ερυθρά Θάλασσα, μετά τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας και φυσικά ό,τι συμβαίνει μεταξύ Ισραήλ, Ιράν και Λιβάνου όλο αυτό το διάστημα. Πρόκειται λοιπόν για τεράστιες διαταραχές που επηρεάζουν τον κλάδο μας και παράλληλα τον καθιστούν πολύτιμο για όλα τα κράτη, ειδικά σε ό,τι αφορά τη μεταφορά ενέργειας.

Για τις ναυτιλιακές εταιρείες, τόνισε, η πρώτη προτεραιότητα παραμένει η ασφάλεια των πληρωμάτων.

Εμείς πρέπει να είμαστε εκεί για να διασφαλίσουμε ότι τα πληρώματά μας είναι ασφαλή. Διαχειριζόμαστε έναν αποδοτικό στόλο και θα είμαστε εκεί για να παραδώσουμε φορτία όταν χρειάζεται, και μάλιστα ακόμα περισσότερα. Οπότε είναι μια πρόκληση.