Το παράδοξο της gen z: περισσότερα πτυχία, λιγότερη εργασιακή ασφάλεια
Όσοι γεννήθηκαν μεταξύ 1997 και 2012 (η Γενιά Ζ ή gen Z) αποτελούν την πιο καταρτισμένη γενιά στην πρόσφατη ιστορία, βάσει τους τελευταίους δείκτες του ΟΟΣΑ.
Το 50,2% των νέων ηλικίας 25 έως 34 ετών διαθέτει τίτλους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή πανεπιστημιακά προσόντα (το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 56,7% στην περίπτωση των γυναικών).
Αυτό σχεδόν διπλασιάζει το ποσοστό του 26,5% που είχε ολοκληρώσει πανεπιστημιακές σπουδές στη γενιά των γονιών τους.
Σε αυτό προστίθεται το γεγονός ότι πάνω από το 18% κατέχει μεταπτυχιακά ή ειδικευμένα μεταπτυχιακά πτυχία πριν από τα 30 έτη, το ποσοστό ολοκλήρωσης της ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης υπερβαίνει το 88% στην ΕΕ και πάνω από το 65% γνωρίζει άριστα τουλάχιστον μία δεύτερη γλώσσα, όλα αυτά υποστηριζόμενα από μια εγγενή ψηφιακή παιδεία και μια συνεχή κατάρτιση που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της αγοράς εργασίας.
Οι νέοι της Gen Z, που έχουν συσσωρεύσει πτυχία, μεταπτυχιακά, γλώσσες και πιστοποιήσεις, μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι το να σπουδάσουν, να εξασφαλίσουν μια θέση σε μια σημαντική εταιρεία και να ανελιχθούν στην εταιρική ιεραρχία θα τους οδηγούσε στην επίτευξη της επιτυχίας και της οικονομικής ασφάλειας.
Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι το παραδοσιακό μοντέλο επιτυχίας έχει καταρρεύσει, με το ποσοστό ανεξαρτητοποίησης να βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα (14,5%), τις δαπάνες για στέγαση να καταβροχθίζουν σχεδόν το 98% του μέσου μισθού των νέων και περίπου το 19% των εργαζομένων να βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας.
Λόγω του υψηλού επιπέδου εκπαίδευσής της, η Gen Z αντιμετωπίζει ποσοστά υπερ-εξειδίκευσης που φτάνουν έως και το 35%.
Oι νέοι αντιμετωπίζουν μια ασταθή αγορά εργασίας με υψηλά επίπεδα εργασιακού άγχους.
Και η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται από τα εκτεταμένα ωράρια εργασίας, όπως υποστηρίζει με ένα άρθρο του στο The Conversation ο καθηγητής Επιστημών Εκπαίδευσης Γκιγιέρμο Χοσέ Ναβάρο ντελ Τόρο.
Πρόκειται για μια δυναμική χρόνιας εξάντλησης που καταλήγει να εκτοπίζει κάθε ζωτικό σκοπό, περιορίζοντας την ύπαρξη σε μια ρουτίνα απλής επιβίωσης και λειτουργικής απόδοσης, όπου παραγκωνίζονται η προσωπική ανάπτυξη, η αυτοπραγμάτωση και οι συναισθηματικοί δεσμοί.
