Κόκκινα δάνεια: τρία αγκάθια στις ρυθμίσεις προς τράπεζες και servicers
Η πορεία αναδιάρθρωσης του ληξιπρόθεσμου ιδιωτικού χρέους τα τελευταία χρόνια είναι αναμφίβολα θετική. Ο τραπεζικός κλάδος θεωρείται πλέον καθαρός, με τον δείκτη καθυστερήσεων να έχει υποχωρήσει κάτω από το 3% έναντι ιστορικού υψηλού σχεδόν στο 50% την προηγούμενη δεκαετία.
Οι κόκκινες χορηγήσεις φυσικά δεν εξαφανίστηκαν. Τιτλοποιήθηκαν ή μεταβιβάστηκαν σε funds και η ευθύνη της διαχείρισής τους πέρασε στους servicers. Η πρόοδος που έχει σημειωθεί έκτοτε δεν είναι αμελητέα, μιας και ένα αξιοσημείωτο μέρος τους έχει ρυθμιστεί και εξυπηρετείται σήμερα κανονικά.
Αυτή η βελτίωση αποτυπώνεται στη μείωση του ποσοστού των μη εξυπηρετούμενων δανείων, εντός και εκτός τραπεζικών ισολογισμών, επί του συνόλου των ανοιγμάτων στην Ελλάδα, από το 48% στο 28% τα τελευταία 6 χρόνια. Πρόκειται για επίδοση που δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της αύξησης του παρονομαστή στο σχετικό κλάσμα, λόγω της πιστωτικής επέκτασης. Σχετίζεται ευθέως με το έργο των εταιρειών διαχείρισης, καθώς οι προβληματικές οφειλές έχουν μειωθεί την υπό εξέταση περίοδο κατά 20 δισ. ευρώ, στη ζώνη των 72 δισ. ευρώ.
Παρά ταύτα, το μεγαλύτερο μέρος τους παραμένει χωρίς λύση. Κι αυτό παρά τις αναπροσαρμογές του θεσμικού πλαισίου από το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, τις διαγραφές χρεών και την αύξηση της ζήτησης για το συνεχώς βελτιούμενο εργαλείο του εξωδικαστικού μηχανισμού.
Η μεγάλη εικόνα είναι ότι από το ιστορικό υψηλό των 107 δισ. ευρώ πριν από 10 χρόνια, δεν έχει διανυθεί ούτε η μισή απόσταση προς την πλήξη εξάλειψη του προβλήματος. Αν και αυτό δεν αφορά άμεσα τον επίσημο τραπεζικό τομέα, εξακολουθεί να βαραίνει την εγχώρια αγορά.
Κατά το ίδιο στέλεχος, οι τρεις βασικοί λόγοι που δυσχεραίνουν το όλο εγχείρημα, είναι οι εξής:
Η ίδια πηγή χαρακτηρίζει αναγκαίο να ξεκινήσει μία διαφορετικού τύπου κουβέντα για μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν τις ρυθμίσεις.
Ενδεικτικά, αναφέρει δύο λύσεις που εφαρμόζονται σε διάφορες παραλλαγές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες:
