Φόρος 2% στους υπερπλούσιους: γιατί μια «σταγόνα» στον ωκεανό τρομάζει τις ελίτ - ο πραγματικός λόγος
Σε μια εποχή όπου το πλουσιότερο 1% του πλανήτη συγκεντρώνει περισσότερα κεφάλαια από το 95% της ανθρωπότητας, οι προτάσεις για τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων επανέρχονται δυναμικά στο προσκήνιο.
Από τη Γαλλία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες, κυβερνήσεις και συνδικάτα συζητούν την επιβολή ενός φόρου περιουσίας της τάξης του 2% ή 5%, αναζητώντας πόρους για να στηρίξουν τα δημόσια συστήματα υγείας και τις συντάξεις.
Κι όμως, όπως υπογραμμίζει η διακεκριμένη οικονομολόγος Nancy Folbre, τέτοια ποσοστά είναι υπερβολικά χαμηλά για να ανατρέψουν τις οικονομικές ανισορροπίες ή να απειλήσουν την περιουσία των υπερπλουσίων.
Γιατί, λοιπόν, οι οικονομικές ελίτ αντιδρούν με τόση σφοδρότητα απέναντι σε μέτρα που δεν αγγίζουν τον πυρήνα της ισχύος τους; Η εξήγηση δεν κρύβεται στους αριθμούς, αλλά στον φόβο ότι η κοινωνία αμφισβητεί πλέον ανοιχτά το αφήγημα της απεριόριστης συσσώρευσης πλούτου.
Οι σύγχρονες προτάσεις φορολόγησης των υπερπλουσίων είναι εξαιρετικά στοχευμένες.
Στη Γαλλία, η λεγόμενη φορολογική πρόταση Zucman έχει γίνει το πιο καυτό θέμα στη χώρα και, παρόλο που οι νομοθέτες στην κάτω βουλή της Γαλλίας μόλις απέρριψαν πολλαπλές προτάσεις για τη φορολόγηση των υπερπλούσιων, η μάχη δεν έχει τελειώσει.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια ομάδα Δημοκρατικών στο Κογκρέσο εισήγαγε πρόσφατα τον Νόμο περί Φορολογίας Εισοδήματος Δισεκατομμυριούχων και ομάδες εργασίας και υγείας στην Καλιφόρνια πρότειναν φόρο πλούτου 5% στους δισεκατομμυριούχους της πολιτείας για να αντισταθμίσουν δισεκατομμύρια σε ομοσπονδιακές περικοπές χρηματοδότησης για την υγειονομική περίθαλψη.
Ως περαιτέρω απόδειξη της πολιτικής έλξης που αποκτά η απαίτηση για φορολόγηση των υπερπλούσιων, οι νομοθέτες του Ιλινόις πρότειναν έναν εφάπαξ φόρο 4,95% στους κατοίκους που κατέχουν χαρτονομίσματα με καθαρή αξία που υπερβαίνει το 1 δισεκατομμύριο δολάρια.
Όπως επισημαίνει η Nancy Folbre, τέτοιοι φόροι δεν πρόκειται να ανατρέψουν τη συγκέντρωση του πλούτου, η οποία αυξάνεται με ρυθμούς ταχύτερους από την ίδια την οικονομία.
Στην καλύτερη περίπτωση, λειτουργούν ως ανάχωμα που επιβραδύνει ελαφρώς την ανισότητα, προσφέροντας παράλληλα πολύτιμα έσοδα για να μη γίνουν περικοπές στις συντάξεις και την πρόνοια.
