Από τα 200 ευρώ της ελλάδας στα 1.000 ευρώ του βελγίου: το χάσμα των επιδομάτων φτώχειας στην ευρώπη

Η ευρωπαϊκή πραγματικότητα παραμένει βαθιά διχασμένη, με τις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά να εξασφαλίζουν ένα δίχτυ ασφαλείας που ξεπερνά τα 1.000 ευρώ, την ώρα που στον ευρωπαϊκό Νότο εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται στο περιθώριο.

Στην τελευταία βαθμίδα αυτής της κλίμακας φιγουράρει η Ελλάδα, όπου το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα για ένα μεμονωμένο άτομο καθηλώνεται λίγο πάνω από τα 200 ευρώ τον μήνα, αναδεικνύοντας τις δραματικές αποκλίσεις στην κοινωνική πολιτική εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς και τη χαοτική απόσταση που χωρίζει τα 1.000 ευρώ της Ευρώπης από τα μόλις 200 ευρώ της Ελλάδας, κρύβεται η καθημερινή μάχη χιλιάδων ανθρώπων για την αξιοπρέπειά τους.

Το ελληνικό επίδομα φτώχειας, αντί να απλώνει ένα χέρι βοηθείας για να σηκώσει όσους λύγισαν, μοιάζει με ένα στενό κλουβί που απλώς τους κρατά ζωντανούς στην απομόνωση.

Όταν η κρατική φροντίδα εξαντλείται σε ένα πενιχρό φιλοδώρημα επιβίωσης, το σύστημα δεν γιατρεύει την πληγή, απλώς τη συντηρεί, καταδικάζοντας ολόκληρες οικογένειες να ζουν στο περιθώριο, χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική και με κομμένα τα φτερά για ένα καλύτερο αύριο.

Κοινός παρονομαστής είναι ότι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, τα επιδόματα ελάχιστου εισοδήματος πάνω από το όριο της φτώχειας είναι σπάνια και καλύπτουν μόνο τις ανάγκες των ζευγαριών ή των οικογενειών με παιδιά, αφήνοντας πίσω τους άγαμους.

Τα ποσά που ίσχυαν στις αρχές του 2026 για ένα άτομο που ζει μόνο, αποτυπώνουν και σε αυτή την περίπτωση μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων:

Στο Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο, η κρατική ενίσχυση ξεπερνά κατά πολύ τα 1.000 ευρώ τον μήνα, προσφέροντας ένα πραγματικό δίχτυ ασφαλείας.

Στη Γαλλία το επίδομα RSA αγγίζει τα 600 ευρώ, ενώ στη Γερμανία ξεπερνά τα 500 ευρώ.

Στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, το μέγιστο βοήθημα για έναν single άνθρωπο είναι μόλις λίγο πάνω από τα 200 ευρώ τον μήνα.