←
Από τους αλγορίθμους στους ceo, ποιος παίρνει τις κρίσιμες αποφάσεις; η ευθύνη δεν αυτοματοποιείται

Από τους αλγορίθμους στους ceo, ποιος παίρνει τις κρίσιμες αποφάσεις; η ευθύνη δεν αυτοματοποιείται

Χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά
Κοινοποίηση Tweet

Ο ρόλος του διευθύνοντος συμβούλου στη διαχείριση της τεχνολογίας, οι κίνδυνοι για τους αυριανούς ηγέτες και γιατί ένας αλγόριθμος δεν λογοδοτεί – Διαβάστε το άρθρο της  Ρεβέκκας Πιτσίκα, managing director της N2 Growth Greece

Το χάσμα αυτό δεν είναι τεχνολογικό. Είναι ηγετικό. Η ίδια έρευνα, στην έκδοση του Μαρτίου 2025, εντόπισε ότι η προσωπική εποπτεία της διακυβέρνησης της AI από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο είναι από τους παράγοντες που συνδέονται ισχυρότερα με το οικονομικό αποτέλεσμα. Ο λόγος είναι απλός: η AI δεν μειώνει το βάρος της ηγεσίας. Ένας αλγόριθμος μπορεί να εισηγηθεί, ακόμη και να αποφασίσει σε όρια που του έχουν τεθεί. Δεν μπορεί να λογοδοτήσει.

Η δημόσια συζήτηση που έχει ανοίξει πλέον για την AI (τα όρια, τα οφέλη, ή η αντικατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού κλπ) εξακολουθεί να θέτει το λάθος ερώτημα: πόσες εργασίες μπορεί να αντικαταστήσει η AI; Ωστόσο για όσους ηγούνται οργανισμών, το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: ποιες αποφάσεις δεν πρέπει ποτέ να ανατεθούν στην AI και ποιος έχει την ευθύνη να το ορίσει.

Όταν ένα σύστημα AI μπορεί να εκτελέσει το 60% ή το 80% των επιμέρους εργασιών ενός ρόλου, είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι αντικαθιστά αντίστοιχο ποσοστό της αξίας του. Η σχέση όμως δεν είναι γραμμική. Στους ηγετικούς ρόλους, η αξία δεν κατανέμεται ομοιόμορφα.

Η AI μπορεί να αναλύσει σενάρια, να εντοπίσει μοτίβα και να προτείνει τη βέλτιστη λύση με βάση τα δεδομένα που διαθέτει. Οι σημαντικές αποφάσεις, όμως, απαιτούν κρίση και λαμβάνονται από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο. Αυτή η κρίση δεν είναι αδυναμία της ανάλυσης. Είναι το σημείο όπου η ανάλυση τελειώνει και ξεκινά η ηγεσία. Και σε αυτό το σημείο υπάρχει πάντα μια υπογραφή. Το Διοικητικό Συμβούλιο, οι μέτοχοι, οι εργαζόμενοι και οι εποπτικές αρχές δεν θα ζητήσουν λογαριασμό από έναν αλγόριθμο. Θα ζητήσουν λογαριασμό από έναν άνθρωπο.

Στους παραπάνω σχεδιασμούς υπάρχει ωστόσο ένα ερώτημα. Πού θα μάθουν κρίση οι αυριανοί ηγέτες; Κανείς δεν γεννιέται με ηγετική κρίση. Η κρίση αποκτάται σταδιακά, μέσα από χρόνια εργασίας, αναλύσεις, εισηγήσεις, διαπραγματεύσεις και μικρότερες αποφάσεις, όπου τα λάθη κοστίζουν λίγο και διδάσκουν πολύ. Ένας οργανισμός που αυτοματοποιεί τη δουλειά των νεότερων στελεχών χωρίς να επανασχεδιάσει τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται, κερδίζει παραγωγικότητα σήμερα και χάνει τη γενιά ηγετών που θα χρειαστεί σε δέκα χρόνια.